Mapapansin Kaya? – Kabanata 66

Kabanata 66

Ang Sapatos

“Congrats, Reina!” Nabigla ako pagkarating ko sa bahay namin.

Kumpleto ang pamilya ko. Nagpasabog ng confetti ang dalawa naming katulong pagkapasok ko. Bihis na bihis ang mga magulang ko.

Nandoon din ang mga pinsan ko, mga tito at tita, at maging ang pamilya ni Liam ay nandoon na.

“Thank you!” Maligaya kong niyakap ang mga magulang ko.

“Congrats, hija! Alam aming may talent ka talaga noon pa, buti na lang at pinayagan ka ni Francis na mag aral sa ibang bansa.” Sabi ng tita ko.

Ngumiti si daddy kay tita.

“Sabi sayo, eh. Diyan siya e-excel!” Dagdag ng isa ko pang tita.

Tinignan ko ang mga kapamilya kong nakangiti sakin habang may hawak na mga glass at umiinom ng wine.

“Congrats, Reina!” Sigaw ng isang pinsan ko sabay yakap sakin. “Sikat ka na!”

“Uy, di ah!” Sabi ko.

Ngumisi pa siya lalo at may tinignan sa likod ko. Bumaling ako sa tinitignan niya sa likod ko at agad kong naaninag ang mga bulaklak na dala dala ni Liam.

Halata sa mukha ni Liam ang pangamba at pagiging uneasy sa pagbigay sakin nito.

“Congratulations, Reina.” Umamba siyang hahalikan ako sa pisngi ngunit nag iwas ako at nagkunwaring hindi nahalata na ganun ang gusto niya.

Bumaling agad ako sa pinsan kong nakangisi at naghihintay ng halikan saming dalawa.

“Thank you, mom, nasurpresa ako!” Untag ko sa mommy ko nang nakitang lumalapit samin.

“You’re welcome, baby. Oh, dinner muna tayo. Diretso na sa garden!” Aniya saming lahat.

Puno ng kwentuhan at kamustahan galing sa mga tito at tita ko papuntang garden. Ni hindi ko pa nabibitiwan ang dala kong bag at flowers na galing kay Liam.

“Ako na magdadala ng bag mo, Reina.” Aniya nang napansin ang paghihirap ko.

Napatingin ako sa kanya. Tumango siya at naglahad ng kamay. Hindi ko alam kung nagpapakatotoo ba siya o may kung anong susunod na mangyari. Basta ang alam ko, ngayon pa lang ay kinakabahan na ako.

“No, thanks, Liam. Manang!” Tawag ko sa katulong.

Agad kong inabot ang bag ko sa unang lumapit doon.

“Pakilagay po itong bag ko sa kwarto.”

Inabot din niya ito agad. Dahil tumigil ako sa paglalakad, nahuli ako sa garden. At dahil sumusunod lang si Liam sakin, sabay kaming dumating sa garden na hawak-hawak ko yung flowers niya.

“UYYYYY!” Tili ng mga pinsan kong babae.

Umiling ako sa kanila at pinagmasdan ang reaksyon ng mommy ni Liam na nasa tabi ng mommy ko.

There’s something about tonight.

Nang nakalapit na ako sa long table, binuhat ni Liam ang upuan ko at hinintay ang pag upo ko.

“Ang gentleman talaga ni Liam.” Sabi ng isa kong tita. “Bagay na bagay kayo hija.” Dagdag niya.

Ngumiti lang ako. Tumabi si Liam sakin. Pinagitnaan ako ni Noah at ni Liam.

“Rozen, where’s Kuya Dash?” Tanong ko sa kapatid kong panay ang text habang ngumingisi sa harap ko.

“Out somewhere with his wife.” Simple niyang sagot.

“Oh!” Tumango ako.

“Don’t worry, Reina, susunod yun.” Sabi ni Noah sakin.

Tumango ako at pinagmasdan ang mga relative kong masayang nagkakamustahan.

Noon, tuwing pasko o birthdays lang nagtitipon-tipon ang mga ito. Sa susunod na buwan pa ang birthday ko kaya nakakawindang ang pagtitipong bigla nila ngayon.

“Ilang taon ka na nga pala, Reina?” Tanong ng tito ko.

“I’m turning 23 next month, tito.”

Tumango siya at tumingala, “Naku! Young, successful, ano pa bang hihilingin mo Francis?” Tanong niya kay Dad.

Tumawa na lang si Daddy at tumingin sakin sa likod ng kanyang eyeglasses.

“Rozen and Noah? Wala kang dapat ipag alala kasi mga lalaki ito. Itong si Reina, babae, dapat ito yung isettle mong mabuti.” Tinuro-turo pa ako ng tito ko.

Napalunok ako at napainom ng tubig. Nahuli kong nakatingin si Rozen sakin, seryoso ang kanyang mga mata, pero agad din siyang bumaling sa cellphone niya.

Dahil iba yung pakiramdam ko, mas lalo akong nakinig sa mga usap-usapan ng relatives ko. Lalo na yung mga usap-usapan nila tungkol sakin. Habang kumakain kami, panay din ang interview sakin ng ibang pinsan ko.

“Grabe, ate Reina, idol ko si Shan at Wade, hindi ako makapaniwalang nakakatrabaho mo sila.” Bumungisngis ang pinsan ko.

“Oo nga, ate, I’ve seen Wade in person noon. Grabe, ang lakas ng dating niya! Plus his tattoos!? Alam mo ba kung anong ibig sabihin ng tattoo niya? Hindi ako makahanap ng article tungkol doon. Nag google na rin ako about his tattoo, pero walang lumalabas.”

“I bet it’s Shan’s name in latin or some old english text.” Kumindat ang isa ko pang pinsan.

Tinignan nila ako na para bang nasa akin ang kasagutan para sa mga katanungan nila.

“I-I don’t know…” Nagkibit balikat ako.

Napansin ko ulit yung mga seryosong titig ni Rozen na agad ding bumaling sa kanyang cellphone.

Nagpatuloy ako sa pakikinig sa mga pinag uusapan, lalo na syempre sa mga magulang ko at mga magulang ni Liam.

Hindi nga ako makagalaw ng malaya dito kasi naiilang parin ako kay Liam. Ultimo pag inom ng tubig ay nahihirapan ako kasi pansin kong pinapanood niya ako.

TING-TING-TING

Pinatunog ni mommy iyong wine glass sa tabi niya. Parang yung tinatawag ang atensyon ng mga tao tuwing kasal.

Bumaling ang lahat sa kanya.

She cleared her throat before speaking…

“Good evening relatives and friends…” Sabi niya nang nakatingin sakin. “We are all here to celebrate my youngest daughter’s achievement. Proud na proud kami ni Francis sa mga narating ng mga anak namin. Dashiel’s doing good with our business. At ayun nga, naghihintay na lang kami ng apo galing sa kanya. Rozen’s handling the rubber plantation. Malapit na rin yang maging separate sa kay Dash. Itong si Noah naman ay nag iinvest sa mga bar at restaurants, and he’s also recording now under Moon Records with Liam Madrigal. Of course, we all know him. And now, Reina’s shining sa fashion industry. As a mother, wala na talaga akong maihihiling pa.”

Namuo ang luha sa mga mata ni mommy. Yumuko si Dad at para bang may malalim siyang iniisip.

“Meron…” Tumawa siya. “Siguro grand child!”

Humagalpak sa tawa ang mga bisita. Napangiti din ako. Nahh! Si Kuya Dashiel muna. Syempre, hindi pa kami kasal ni Wade. Kahit na loko iyon at simula pa lang ay balak niya na yatang anakan ako, pinipigilan ko parin naman at sinasaway kong gumamit kami ng… alam mo na… proteksyon. Pero minsan, makulit talaga, ayaw, pero madalas, masyado akong nalalasing sa paglalambing niya kaya’t hindi ko na iyon namamalayan.

I miss Wade… Ugh!

Lumamig ang ihip ng hangin. Ako lang yata yung nakapansin noon kasi panay parin ang pakikinig nila kay mommy.

“Ngayon, ang mga Madrigal, as we all know, ay matalik na nating kaibigan simula pa noon.”

Sinulyapan ni mommy sina tita at tito sa tabi nila.

“They are really close to our hearts. Itinuturing ko na rin silang pamilya. Liam, their son, was with my Reina nung nag aaral pa si Reina sa France. They’ve been really good friends… and?” Tumaas ang kilay ni mommy.

Pinagtitinginan ako ng aking mga relatives. Umiling ako, pahiwatig na hanggang doon na lang iyon. Mas lalo akong kinabahan sa patutunguhan ng usapan.

She cleared her throat again, “Ngayon, Liam wants to say something for Reina.”

Alam ko na… Alam na alam ko na ang mangyayari. At hindi ko alam kung tatakbo ba ako o haharapin ko ito kahit na pamilya ko ang makakalaban ko.

“Reina…” Ngumisi si Liam sakin, pero hindi ko na magawnag ngumiti.

Ngumingisi din ang mga relatives namin habang pinapakinggan at pinapanood si Liam.

“Marami na tayong napagdaanan. We started out as friends… Syempre, doon naman talaga nagsisimula ang lahat.” Napawi ang ngiti ni Liam.

Nanuyo ang lalamunan ko. Alam na alam ko na talaga ang mga susunod. Naghihintay na lang ako ng tyempo para sabihin ang mga nasa utak ko.

“Nung nasa Paris pa lang tayo, madalas ito yung laman ng sketchpad mo.” Humalakhak siya at namigayy ng limang papel galing sa sketchpad ko.

Iyon ang mga sketch ko noon kay Wade. Dimple lang ang detalye sa mukha. Hindi ko na nilagyan ng mata, ilong at bibig. Namutla ako nang nakitang pinag pipiyestahan iyon ng mga relatives ko.

Tumatango sila sakin at ngumingisi.

“YIIIIIIII!” Sigaw ng mga babae.

Hindi ko na talaga magawang ngumisi.

“And we’ve been through many things. Nag away na tayo, nagkabati, naging sandalan ang isa’t-isa. I’ve known you too well sa loob ng ilang taon nating pagkakakilala. Now…”

Nasa gilid ko siya at kahit hindi ko siya diretsong tinitignan ay nakita kong lumuhod siya.

Nakakabinging tilian at sigawan ang natanggap namin galing sa mga relatives ko.

“I’m asking for your hand, Reina. I know it’s too fast. Pero mahigit sampung taon na tayong magkakakilala. At sa tatlong taon natin sa France, narealize ko kung gaano kita kamahal. i love you, Reina Carmela Elizalde… There’s no other perfect man for you but me… Tanggap kita, kilala kita, at sabay tayong lumaki. Please, marry me.”

Mas lalo silang nagtilian. Sa gitna ng tilian nila ay napatayo ako. Nangatog ang tuhod ko nang hinarap ko ang tumitingalang pamilya ko. Hinihintay nila ang sagot ko kaya imbes na tumili sila ay nanahimik sila.

Nakaluhod parin si Liam sa gilid ko kaya’t hinila ko ang kamay niya ng buong lakas at pinatayo siya.

“Liam, stand up, please…” Buo ang boses ko pero naghuhuramentado na ang sistema ko.

Mas lalo lang akong kinabahan dahil sa ipinakitang pananahimik ng pamilya ko.

“Alam mo kung anong sagot ko para dito, Liam.”

Tinitigan ako ni Liam. Hindi siya makapaniwalang kaya kong sabihin iyon sa harap ng pamilya namin.

“And it’s a no…”

“REINA! GODNESS!” Sigaw ni mommy at agad akong tinabihan. “Liam is a good, good boy! He’s good for you!”

Nilapitan si Liam ng mommy niya at tinapik ang likod nito.

“Pinlano na natin ito, noon pa, Francis, ther’s no turning back.” Sabi ng mommy ni Liam sa daddy ko.

“I know…”

Bumaling si daddy sakin. Namuo ang luha ko nang nakita kong hindi malambing ang ekspresyon ni dad.

“Reina, you’ve been with Liam for a long time. Wala kang ibang kaibigang lalaki bukod sa kanya. Do you have someone else?” Tanong ni dad.

“Dad, kung may mahal man ako o wala, wala kayong karapatan na iengage ako sa isang tao dahil lang pinagkasundo niyo kami. I have my own choice.”

“Pero Reina, kailan? You’re almost 23. You don’t have a lot of friends-” Sabi ni mommy na pinutol ko naman agad.

“I’m just 23. I marry when I want and who I want-“

“You don’t just marry anyone, Reina.” Umiling si mommy.

Iniisa-isa ko yung mga mukha ng relatives ko. Kitang kita ko ang disappointment sa mga mukha nila sakin. Kitang kita ko ang pananahimik at pagpapakumbaba ni Liam sa harapan nila… Kitang kita ko ang pag iiling ni mommy at daddy.

Noon pa man, alam ko na talagang may plano silng ganito para saming dalawa ni Liam. High school pa lang ako, nakita ko na itong paparating. Pero hindi ako makapaniwalang nangyayari ito ngayon.

I know and I get it. Mayaman kami. Mayaman ako. We need our wealth just around the family bloodline. Kung hindi man ay dapat mayaman din ang mapapangasawa ko. Not just mayaman, dapat talagang dugong mayaman. wo. I can’t just marry a roalan ang mga magulang ko. I can’t just marry a rockstar – iyon siguro ang sasabihin nila kung nalaman nilang si Wade Rivas ang gusto ko.

They will judge him… again.

“He’s good for you, Reina… He’s the right man for you…” Sabi ni mommy out of frustration.

“Ma, it’s either I marry him and I’ll be forever miserable or I’ll marry who I want so I’ll be happy. Iyon lang po.” Tinignan ko isa-isa ang mga tita at tito kong mukhang disappointed. “Liam’s a good man. He’s a good good person. And I apologize kung ganito ang magiging decision ko. Kasi hindi naman ito yung decision na alin yung mas magandang sapatos. Na pwedeng yung gusto niyo ang masusunod kasi masisira din naman ito sa huli at makakabili pa ako ng bago. This is a life changing decision… and I choose to marry the man I want to marry. I’m not going to marry just because you want me to marry him. Ako yung magdedesisyon kasi ako yung makakasama nung tao habang buhay.”

Natahimik silang lahat. Si Rozen lang yata yung natutuwa sa mga sinasabi ko.

“I-I’m not going to be manipulated…” Again. “I’ll run my own life. Kung anong desisyon ko, deal with it. If you don’t deal with it, then that’s your problem. The question isn’t which shoe looks better on me. Ang tanong dito ay kung kasya ba iyon. So, sorry mom, dad, tito, tita, Liam, but the shoe doesn’t fit…”

Iyon na siguro ang pinakamahaba at pinaka dirediretso kong sinabi sa harap ng pamilya ko.

Tinalikuran ko sila at iniwang nakalutang lang ang mga salita ko sa ere. Hindi ako magpapakasal kung hindi rin lang si Wade.


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 65

Kabanata 65

Reina and Fame

Nilingon din ni Wade si Liam. Agad nagmartsa si Liam palapit sakin at hinila ang braso ko palayo kay Wade.

“What are you doing, Reina?” Natataranta niyang tanong sakin.

Malakas ang tigidig ng puso ko habang tinitignan siyang naghahabol ng hininga.

“Liam, bitiwan mo si Reina.” Tumayo si Wade at nilagay ang kanyang kamay sa mga bulsa.

“Sino ka para utusan ako, Wade?” Matabang na baling ni Liam kay Wade.

Pumiglas ako sa pagkakahawak ni Liam sa braso ko. Binitiwan niya rin ito pero bakas sa mukha niya ang disappointment.

“Si Wade ang boyfriend ko…” Pag amin ko sa kanya.

Unti-unting napaawang ang bibig niya. Pabalik-balik ang tingin niya kay Wade at sakin. Para bang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Parang imposible.

“No… That’s not true.” Umiling si Liam.

Nakita kong namuo ang mga luha sa mga mata niya. Unti-unti kong nakita ang frustration sa kanyang mukha. Lumiwanag din ito at mukhang marami siyang napagtanto sa sinabi ko.

“No… No…” Aniya sa kanyang sarili.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa seryoso ding nakamasid na si Wade.

“NO, REINA!” Pabiglang sigaw ni Liam nang umamba akong hahakbang na.

Hinila niya ulit ang braso ko. Malakas. Sa sobrang lakas nito ay hindi ko na napigilan ang pagbalik kay Liam. Inilapit niya ang mukha niya sakin at hinalikan niya agad ako.

Nanlaki ang mga mata ko nang nakitang nakapikit siya at hinahalikan na ako. Itinulak ko siya pero hindi iyon ang dahilan kung bakit napaatras siya.

“Your kiss won’t make her stay, Liam.”

Sinuntok ulit ni Wade ang pulang pisngi ni Liam. Nakahawak si Liam sa isang mea kaya hindi siya tuluyang natumba. Nakita ko ang panlilisik ng kanyang mga mata habang tinitignan si Wade na umaamba ng isa pang suntok.

“WADE! TAMA NA!” Sabay hawak ko sa braso ni Wade.

Huminahon ang nakakuyom na kamao ni Wade. Hinawakan ko ito at pinulupot ko ang mga daliri ko sa kanyang mga daliri.

Napansin ko rin ang mabilis niyang hininga. Hinubad niya ang unang dalawang butones sa kanyang damit bago nagpahila sakin palayo kay Liam.

“And you don’t kiss my girl.” Aniya.

“Wade… She’s not your girl!” Galit na sinabi ni Liam habang inaayos ang sarili at iniinda ang pasa sa mukha.

Naramdaman ko ang pagkuyom ulit ng kamao ni Wade kahit nakapulupot iyon sa kamay ko.

“Kami ang magkasama sa France… Kami lang. Ako yung iginuguhit niya. Ako yung sinasabihan niya ng I love you… At nagpapahalik siya sakin. Now, tell me, Wade, is she really your girl?” Ipinilig ni Liam ang ulo niya.

Ramdam na ramdam ko ang pagkamuhi niya kaya nagagawa niya inisin si Wade para makaganti.

“Ano, Liam? Yan ba ang gusto mo? Magyayabangan tayo kung anong mga nagawa niyong dalawa?” He clenched his jaw. “Gusto mo ba talagang marinig kung anong mga nagawa naming dalawa?”

Kinagat ko ang labi ko at hinila si Wade na unti-unti ng humahakbang kay Liam. Nakita kong mas lalo lang nagalit si Liam sa sinabi ni Wade.

“REINA, HINDI KAYO BAGAY!” Sigaw ni Liam at pinasadahan niya ng palad ang buhok niya, tanda na umaapaw na siya sa frustration. “He’s just… He’s just a rockstar. You’re an Elizalde, for God’s sake!”

Namutla ako sa sinabi ni Liam. Iyan mismo ang rason kung bakit nagkasira-sira kami ni Wade noon. Masyado kong itinoon ang pansin ko sa estado ng aming buhay. Inisip kong tama si Rozen, maaring gingamit lang ako ni Wade. Tanga ako noon, oo, pero hindi ko kayang magpakatanga ng dalawang beses sa paulit-ulit na pagkakamali.

“Hindi yan ang sukatan, Liam. Walang sukatan sa pag ibig. Kung mahal mo, mahal mo, wala ng tanong tanong-” Humakbang si Wade papunta kay Liam.

Hinila ko ulit siya.

“Liam, stop it.” Putol ko kay Wade. “Walang magdidikta sakin kung sino ang mamahalin ko. Hindi ikaw… Hindi ang pamilya ko… Hindi ang pagkatao ko… Ako ang magdedesisyon. Yung puso ko ang masusunod.” Nanginig ang boses ko.

Umiling si Liam, “This is wrong, Reina. So wrong…” Naglahad siya ng kamay sa akin. “I’ll give you a chance, Reina. Pumili ka na ngayon bago pa mahuli ang lahat.”

Napailing na rin ako sa alok niya.

“Reina, pumili ka…” Humakbang si Liam palapit samin ni Wade.

Hinila ko si Wade sa tagiliran ko. Nakita kong kumukuyom niya ang panga niya sa galit. Para siyang naghihintay na lang na kalagan ko ang kamay niya para malapa niya na si Liam sa sobrang galit niya.

“Pili, Reina.” Balik ni Liam.

“Walang tanong, Liam. It will always be Wade.” Malamig kong sinabi.

Nakita kong namuo ang mga luha sa mga mata niya. Humakbang pa siya palapit sakin.

“Reina, let’s go…” Inilapit niya ang nakalahad niyang kamay sakin.

Nag iwas ako ng tingin. Hindi na napigilan ni Wade ang panggigigil, dumapo na ang kaliwang kamao niya sa labi ni Liam.

“Pili ka, Liam, distansya o ambulansya…” Sigaw ni Wade sa napaatras na si Liam.

Napamura si Liam sa suntok ni Wade.

“You’ll pay for this, Wade!” Sigaw ni Liam bago lumabas sa dressing room.

Buong araw akong tulala sa nangyari. Pabalikbalik kong inisip at nireview ang mga nangyari. Masyado kaming naging harsh ni Wade kay Liam. Kaibigan ko si Liam kaya nasasaktan din ako para sa kanya. Sinisisi ko ang sarili ko kasi hinayaan kong maging malapit kaming dalawa.

“Tama ka, Wade, masyado akong naging mahina…” Nasabi ko rin sa kanya ang iniisip ko. “Dapat noon ko pa sinabi sa kanya. Hindi ko naman kasi alam na mangyayari ito.”

Narinig ko sa kabilang linya ang mabigat na buntong-hininga ni Wade.

“It’s okay, Reina. I can move the tour. I don’t want to leave you here with these prob-“

“WADE!” Pagpuputol ko sa kanya.

Napaupo ako sa kama ko.

“You can’t move the tour. Please, ipagpatuloy mo na yan. It’s just Liam, we’re friends. Pagbalik mo dito, magiging maayos din kami.”

Natahimik siya.

“It’s okay, Wade.”

“Ewan ko, Reina-“

“Wade, gaya ng sabi ko, magpapakatatag ako. Hindi na ako mamamanipula ng pamilya ko. Okay na si Rozen at kaya ko ng magsalita para sa sarili ko. This is my battle. Ako yung dahilan kung bakit nagkaproblema tayo ng ganito kaya bigyan mo ako ng pagkakataong patunayan sayo na kaya kong lagpasan ito.”

Mabigat ulit na buntong-hininga ang isinalubong niya sakin.

“Alright, Reina. But I want you to call me all the time…”

Napangiti ako sa sinabi niya. Mamimiss ko siya ng sobra kaya palagi talaga akong tatawag. Hindi ko naman kayang tumawag sa kanya ng ‘all the time’ kasi alam kong busy siya. Dalawa at kalahating linggo lang naman siyang mawawala, kaya ko naman siguro iyon.

Hindi ko siya inihatid sa airport. Aniya’y pag makita niya raw ako doon, baka umatras siya. Hindi niya raw magagawang humakbang papasok sa eroplano pag nakikita akong nasa lupa pa lang at tinitingala siya. Mabuti. Kasi kahit nasa bahay lang ako ay sumisikip na ang dibdib ko. OA nga, pero talagang ganoon ang nararamdaman ko.

Sinanay niya kasi ako masyadong parati siyang nariyan.

“Reina, nafeature yung gawa mo sa Fashion TV. At may kilalang designer ang pumuri sayo.” Natatarantang sabi ni Kira sakin habang ipinapakita yung video sa cellphone niya.

Panandaliang napawi ang lungkot ko sa pagkawala ni Wade dahil sa sinabi ni Kira.

“Ms. Elizalde, gustong ifeature ng isang magazine yung designs mo.” Sabi ng isang secretary sa Fashion Week.

“Talaga? O sige, a-ano,” Nataranta na rin ako habang hinahalungkat ko ang bag ko. “Pakibigay na lang yung calling card ko para diretso na.”

“Wala ka bang secretary, Reina?” Tanong ni Kira.

Umiling ako.

“You should get one! Nag bo-boom na ang career mo, hindi pwedeng wala kang secretary.”

Nawindang ako sa unang tatlong araw na nawala si Wade. Tuwing tumatawag siya, marami akong kinikwento at ginagawa.

“Ahh… Mabuti ka pa, nakikita mo ang sarili mo. Ako, hindi kita nakikita.” Humalakhak siya.

“WADE? Ano?” Kumunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Hmmmm…” He chuckled again.

Napapaos ang boses niya, bunga siguro ng rehearsal at antok.

“Sayang wala ako diyan para icelebrate yung mga tagumpay mo. Di bale, pagbalik ko.”

“What celebrate?” Nanliit ang mga mata ko.

Alam ko kung anong ibig niyang sabihin kahit hindi niya iyon tinutukoy.

“Celebrate… yung ginagawa natin tuwing masaya tayo… at minsan tuwing nag aaway…” Lumambing ang boses niya nang sinabi iyon.

Uminit ang pisngi ko. Darn shiz!

“I miss you, Wade.”

“Ahh! I miss you, too, Reina.” Narinig ko ang paghila niya sa kanyang kumot. “Too much. Baka mapanaginipan kita nito.”

Tumawa ako, “Okay lang naman, pero pwedeng hindi masyadong mahalay na panaginip.”

“Bakit naman hindi?” Angal niya.

“Syempre, bad kaya yun.” Sabi ko.

“Willing akong maging bad, Reina. Basta para sayo…”

Napangisi ako. Bolero talaga itong si Wade. Sarap kurutin ang singit. Haaay! Nakakamiss!

Halos dalawang linggo na tawagan lang ang ginagawa naming dalawa. Tatlong beses lang kaming nagkita gamit ang isang App sa cellphone. Masyado kasing busy. Iba pa yung oras nila doon dito sa Pinas. Tapos na yung concert nila sa New York, ang alam ko nasa LA naman sila ngayon. Siya pa yung gumigising sa kalagitnaan ng tulog para lang tumawag sa freetime ko.

Masyado akong naging busy sa mga magazine na nag fi-feature sakin. At mamayang hapon, ififeature ako sa isang talk show. Nawindang ako nang nalaman kong may offer na ganito para sakin, sa sobrang saya ko halos ipauwi ko na si Wade dito para makapagcelebrate kami. Ang mokong ay willing ding umuwi. Pero syempre, di ako pumayag. Baka magbayad lang siya ng mahal sa manager niya pag di niya sinipot yung concert.

“Sinasabi ni Shan Melendez na remarkable daw yung mga gown mo. Your designs are unique and contemporary…” Tumangu-tango ang isang sikat na local host.

Nag guest kasi ako sa isang magazine TV na may sikat na host. Naaasiwa tuloy akong sagutin ang mga tanong niya dahil masyado siyang feeling close sakin. Syempre, ganun talaga siguro pag showbiz.

“Uhm, thank you po kay Ms Shan Melendez. Siguro yung tinutukoy niya ay yung mga designs na ipinakita ko sa kanya. Contemporary akong magdesign pero syempre nilalagyan ko ng classic touch, since iyon ang natutunan ko sa Fashion Design school. The design will last if it’s simple, elegant and classic.”

Tuliro ako sa taping. Ang daming cuts at hindi ako marunong humarap sa camera ng diretso. Tuwing nagsasalita ako, nakapirmi ang tingin ko sa host na patango-tango lang.

“Sino ang inspiration mo sa designs na ginagawa mo?” Tanong ng host.

“Marami. Madalas naiimpluwensyahan talaga ako sa mga mentors ko noon sa France. At pati na rin sa mga idol ko, Balenciaga, McQueen at iba pa.” Ngumiti ako sa camera.

“Maswerte ka at nagustuhan ng mga artista ang mga gawa mo. Gusto ko rin tuloy magpadesign! Aha-ha-ha!” Weird na tumawa ang host.

Nagngising-aso na lang ako. Awkward.

“Kilala ang mga magulang mo as bigating mga businessman, tingin mo ba naimpluwensyahan nila ang pag sikat mo?” Tumaas ang kilay ng host.

Natigilan ako sa tanong niya. Bakit wala ito sa nireview kong mga tanong kanina? “Uhmmm… Hindi naman. Hindi naman nakikialam yung mga magulang ko sa career ko. They’re busy with our business.”

Tumango siya, “Well, siguro ay nakatulong din talaga ang pagpapadesign ni Ms. Shan Melendez sayo tsaka ng boyfriend niyang vocalist ng Going South na si Wade Rivas, right?”

WHUT? Ngumisi na lang ako. Ayokong magbigay ng masamang impresyon sa kanila. Ayoko sanang magsalita pero tumaas ang kilay niya at nakikita ko na ang pagkakainis ng staff sa likod ng camera.

“Sagot?” May narinig akong sumigaw sa mga staff.

“Uhmm… Pwede rin.” Madali kong sagot.

Tumango ang host, “Lastly…” Dumungaw siya sa kanyang iPad. “Nakapanayam ko si Wade Rivas-” Natigil siya sa pagsasakita kasi nalunod ang boses niya sa ingay at hiyaw ng mga audience.

Tumawa ang host at umiling.

“He described your design as…” Pinindot niya ang kanyang iPad at nakita kong nanlalaki ang mga mata niya habang binabasa ito sa nakakagulat na tono, “nakakaobsess. Ang galing galing niyang gumawa ng designs. Unique tsaka simple. Kung pwede ko lang pakasalan yung designs niya, pinakasalan ko na.” Tumawa ang host. “Nakakaloka naman itong message ni Wade Rivas.”

Uminit ang pisngi ko sa sinabi ng host. WADE FREAKING RIVAS! WHY THE HELL WOULD YOU SAY THAT?


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 64

Kabanata 64

Just An Act

“Dapat kasi sinabi mo na lang agad sa kanya…” Sabi ni Wade sakin habang niyayakap ako galing sa likuran.

Hinahaplos ko sa tabi ng ang bloodhound niyang si Carmela.

“Alam ko. Masyado lang akong naging busy at hindi ko alam kung paano ko sisimulan yun. Natatakot akong masaktan siya.” Sabi ko.

Suminghap si Wade sa tainga ko, “Now don’t tell me ipagpapatuloy mo lang yan dahil sa takot mong masaktan siya?”

Umiling agad ako at lumingon kay Wade.

Muntikan ng magtama ang mga labi naming dalawa. Natulala ako sa kanyang mga labi. Napatingin din siya sa labi ko pero lumingon siya sa gilid para maiwasan ang ito.

“Wade, I’m sorry.” Sabi ko. “Sasabihin ko sa kanya.”

Natuyo ang lalamunan ko. Iniisip ko pa lang kung paano ko sisimulang sabihin kay Liam ang tungkol samin ni Wade.

“I hope so, Reina. Lalo na’t papalapit na ang world tour ko. I won’t be here to check on you anymore.”

Bumaling ulit siya at tinitigan ako. Palingon-lingon ako nang tumingin siya sakin. Para kasing hindi ko kaya ang intensity ng titig niya. Para bang may mga expectations siyang tinatanim sakin.

“Reina, speak your mind. Hindi mo pwedeng pagtakpan ang katotohanan para lang hindi masaktan ang ibang tao o para protektahan ang sarili mo. It’s okay to speak your mind. Kasi kahit anong mangyari, nandito naman ako, hindi kita pababayaan.”

Tumango ako at lumunok. Hinaplos niya ng dahan-dahan ang buhok ko at hinalikan ang pisngi ko.

“Naaalala mo kung paano kita napansin?” Ngumisi siya.

My cheeks burned, “Hmmm? H-Hindi, syempre… Hindi ko nga alam na may ganun.” Humalakhak ako.

“Because you told me you liked me, Reina. Lagi kang straightforward noon. Yung napansin ko, straightforward ka pag alam mong wala kang masasaktan, pag tingin mo okay lang. Pero tuwing may masasagasaan ka na, tumitiklop ka. It’s not always rainbows and butterflies, Reina. At some point, may masasaktan ka talaga.”

Tumango ako at tinignan ang mga daliri ko.

Tama si Wade. I’ve always been straightforward to him. Alam ko kasing hindi ko siya maabot. Pangarap na hindi ko maabot noon. Kaya kampante akong sabihin sa kanya yung mga nararamdaman ko kasi alam kong ayos na ako maiparating ko lang sa kanya yung nararamdaman ko. Pero ngayong alam kong masasaktan ko si Liam kung sasabihin ko ang totoo, umuurong yung sikmura ko. Naduduwag ako. Kasi alam kong masasaktan ko siya.

Ilang beses kong inisip kung paano ko sisimulan yung pagsasabi ng totoo kay Liam. Hindi ko iyon naisasagawa kasi hindi na siya nagpapakita sakin.

Tinitext ko siya…

Ako:

Liam, let’s talk.

Hindi siya nag rereply. Nanghingi na rin ako ng suggestion kay Coreen, pareho sila ng suggestion ni Wade, na diretsuhin na lang.

Nangangatog ang mga binti nang nakita ko si Noah kasama si Warren, madalas sila sa bahay pero ngayon ay wala si Liam.

“Noah, nasan si Liam?” Tanong ko pagkauwi ko sa gabi.

Nagkibit balikat na lang siya at bumaling ulit sa kausap na si Warren.

I treasure Liam. Sa lahat ng mga ginawa niya para sakin. Sa pag pupuno niya sa buhay ko bilang kaibigan nang nasa France ako.

Tulala ako nang nagtatrabaho ako para sa magazine shoot ni Wade. Mamaya na yung magazine shoot ni Wade. At bukas agad yung flight niya sa ibang bansa. Sa Korea muna sila bago sa New York. Connecting flights, alam niyo na. At oo, nabigla din ako nang nalaman kong sa New York talaga yung unang venue. Nirequest talaga kasi ng mga pinoy doon sina Wade. Yung napuntahan lang nila nung Unang World Tour nila ay Las Vegas, Miami, Japan, tsaka Hong Kong.

Buong akala ko ay nagpunta sila ng France kaya niya ako nakita doon, pero nagkamali ako. Talagang sinadya niya lang pumunta ng France para hanapin ako, hindi dahil may tour sila doon.

“Reina…” Palakas na tawag ni Wade sa pangalan ko.

“Hmmm?” Napalingon ako sa kanya.

Napansin kong nilingon na kami ng mga tao. Imbis na dumiretso ako sa kanya ay dinaanan ko muna yung mga damit niya bago nagmartsa palapit sa kanya.

Tinuro niya ang buhok niya.

“Paayos ng buhok.” Ngumisi siya. “Gusto ko yung in character ka… Yung parawng tuwing hinahalikan mo ako at nasasarapan ka na-“

Hinampas ko ang balikat niya at hindi ko maiwasang di tumingin sa mga taong busy sa paligid.

“Wade!” Pabulong kong saway sa kanya.

He chuckled.

Tinignan niya lang ako sa repleksyon sa salaming nasa harap namin. Kinagat niya ang labi niya at tinuro ulit ang buhok.

“Come on, Reina.”

Halos kumuyom ang kamay ko nang inilapit ko iyon sa buhok niya. Nanggigigil ako pero pinipigilan ko ang sarili ko. Baka mapaghalataan kami dito.

Inayos ko ang buhok niya at nakita ko ang nakapikit niyang mga mata sa salamin.

“Wade…” Bulong ko nang nakitang nakatitig na yung make-up artist ni Shan samin.

Mabuti na lang at nakapikit si Shan dahil inaayos yung eyeshadow niya kaya’t hindi kami nakikita.

“Yesss, Reina…” Malambing ang ungol niya nang sinabi niya iyon.

Nakita ko talaga yung pagdilat ng mga mata ni Shan para lang tignan kung anong nangyayari kay Wade.

Patago kong kinurot ang likod niya.

“OWWW!” Palatak ni Wade.

“Uy, okay ka lang, Wade?” Tanong ni Shan nang narinig iyon galing kay Wade.

Nakangisi si Wade habang iniinda yung sakit ng kurot ko sa likod niya.

“Ayos lang naman.” Tumawa siya.

Nagkasalubong ang kilay ni Shan sa reaksyon ni Wade.

Umiling ako at lumayo sa kanya. Dinalaw agad ako ng kaba nang naramdaman ko ang titig ng make up artist ni Shan at maging ang isang P.A na nandoon.

“Okay, sige na, ready na, Wade and Shan!” Sigaw ng isangmaliit na babaeng mukhang istrikta at staff ng magazine.

Pumwesto na ang mga photographers. Natapos na pala sila sa pagsi-set up. Ni-reretouch naman ang concealer sa magandang mukha ni Shan. Grabe, nakita ko na siya ng walang make up at ang masasabi ko lang ay halos walang ipinagbago. Natural talaga ang ganda ni Shan Melendez. Siguro naman hindi ka makakapasok sa Showbiz kung hindi, diba?

“Paano po? tatayo lang kami?” Tanong ni Shan habang nakatayo na sa gitna ng mga lights at sa harap ng white backdrop.

“Oo. Tayo muna, mamaya lalagyan namin ng sofa dyan.” Sabi nung babae.

Nakaupo parin si Wade sa kinauupuan niya nang sinulyapan ko siya. Nakahawak siya sa kanyang labi at nakatitig sakin.

Oh that look!

“Wade!” KInawayan ko siya at itinuro si Shan na nandoon na sa gitna.

Tinaas niya ang kanyang kilay.

Sinimangutan ko siya. Tsaka lang siya tumayo nang binigyan ko na siya ng masamang titig.

Mas lalo lang akong kinabahan ng nagmartsa siya ng diretso papunta sakin. Baka mamaya halikan ako nito at mahalata kami!

Pero imbes na ganun ang ginawa niya at tinapik niya ang balakang ko at humalakhak bago ako nilagpasan.

Nanlaki ang mga mata ng make up artist ni Shan.

“Ito talagang si W-Wade, palabiro.” Parinig ko.

SHET! Hindi niya ako tinantanan ng titig kaya tinoon ko na lang ang pansin ko sa kay Wade at Shan na ngayon ay pinagdidikit na nung babae.

“Dikit pa, Wade! Ano ba naman yan! Pa tweetums naman kayong dalawa parang hindi mag on sa likod ng camera!” Seryoso niya iyong sinabi.

“Hindi naman talaga.” Seryosong sagot ni Wade.

Umiling lang ang babae sabay tulak kay Shan palapit kay Wade.

“Ayyy, sorry, Wade.” Sabi ni Shan.

Itinulak pa siya lalo nung babae at nakita kong tumama yung dibdib ni Shan sa nakadepensang kamay ni Wade.

“AYYYYY!” Sigaw sabay tawa ng mga staff at photographers.

Natulala ako sa nangyari. Dumiretso ang titig ng namumutlang si Wade sakin.

“SORRY!” Sigaw ni Shan kay Wade.

Kitang kita ko ang pamumula ni Shan. Inayos niya ang kanyang spagetti strap na damit at maging ang bra niya sa loob.

Halos mapamura ako sa inis dahil sa nangyari. Pero imbis na magpakita ako ng ganoong ekspresyon kay Wade ay pinigilan ko na lang ang sarili ko. Dahil alam kong pag nakita niya iyon sakin, baka umatras lang siya dito ngayon.

Nakita ko ang pag iiba ng ekspresyon ni Wade simula noon. Ngising-ngisi si Shan at patweetums na lumalapit kay Wade, pero blangko lang ang ipinapakita ni Wade at hindi niya na ring nagagawang magbiro.

“Lagyan ng sofa!” Sigaw nung babae at pumalakpak pa.

Agad nilagyan ng sofa sa likod nina Wade.

Sofa. May naaalala tuloy ako. Tumalikod ako at pumikit. I trust Wade, pero syempre hindi naman talaga maiiwasang hindi mainggit.

Umupo si Wade at Shan sa sofa.

“Bakit may sofa pa? Ilang shots na ba ang nagawa namin?” Masungit na tanong ni Wade.

“Marami na, pero kulang pa kasi parang walang emosyon.” Sagot nung isang photographer.

“Tsaka kailangan din ito para sa article mismo.” Dagdag nung babae. “Ngayon, gusto ko ipulupot mo yung kamay mo sa katawan ni Shan. Yung tulad ng ginagawa ng mga lovers.”

Nalaglag ang panga ko sa hinihingi ng babae. Inaksyon niya pa ito para mas lalong maintindihan ni Wade.

Wala akong ibang maisip kundi yung moves ni Wade sakin. Ganun siya kung maglambing sakin. Yung ginagawa niya simula pa lang noon. Yung pagyayakap niya sakin galing sa likuran habang nakaupo kaming dalawa. Yan yung paborito ko sa lahat ng ginagawa niya.

“This is ridiculous.” Nakita kong namutla ulit siya at halos mag retaliate na sa mga staff.

“It’s just an act, Wade.” Sabi ng babae. “At ano naman sayo iyon? You’re with Shan!”

“AHHH! Ilang beses ko bang sasabihin, I’m not with her and I won’t be.”

Ginulo niya ang buhok niya.

Dumapo yung titig niya sakin bago kinusot at pinisil ang mga mata niya. Napalunok ako. Tingin ko ay may naaalala din siya tuwing ginagawa niya iyon.

“Wade, come on, work lang naman ito.” Sabi ni Shan.

Hindi sumagot si Wade.

“It’s not like it’s new to you…” Napalingon si Shan sa mga naghihintay na photographers.

Umambang magsasalita ng masama si Wade nang dinilat niya ang mga mata niya at hinarap ni Shan.

“WADE!” Napasigaw ako.

Alam kong mura agad ang lalabas sa mga bibig niya. Namutla pa siya lalo at nilingon ako.

“Do it.”

Tumunganga siya sa mukha ko. Maging ang ibang tao ay napatingin narin sakin.

“Just do it.”

Alam kong masasaktan ako dito. Hindi ko naman pala kayang may iba siyang kaganyan kahit na alam kong peke, kahit na acting lang at hindi totoo. Tao rin ko at babae na sensitive. But I need to be stronger than this. Hindi pwedeng dahil lang may masasaktan o dahil masasaktan ako ay hindi na pwedeng gawin.

Dahan-dahang nilagay ni Wade ang kamay niya sa harapan ni Shan. Humilig palapit si Shan sa kanya. Hinawakan ni Shan ang kamay niya at pinulupot niya ang mga daliri niya sa daliri ni Wade. Kumunot ang noo ni Wade sa ginawa ni Shan.

“Noon, pag shoot naming dalawa, magkatabi lang naman, ah? Bakit ngayon may ganito?” Tanong ni Wade sa kalagitnaan ng pag ki-click ng camera.

“Kasi po…” Pabirong sambit nung babae. “Talk of the town ang relasyon niyong dalawa. Syempre ganun talaga-“

Kinalas ni Wade ang mga kamay niya kay Shan. Nakita ko ang galit na ekspresyon ni Shan.

“Wade, wag ka ngang OA!” Sambit ni Shan.

“Sabi ko, wala kaming relasyon!” Sabi nI Wade.

“Yeah, we get it Wade… You just want to keep this a secret.” Pabulong na sinabi nung babae.

Hindi iyon narinig ni Wade kasi ang buong pansin niya ay nandoon kay Shan.

“Oo na! Sinabi mo na, Wade! Stop it, okay?” Sigaw ni Shan.

“I’ll stop it if you stop telling them we have this imaginary relationshit-“

Nakita kong namula ang mga pisngi ni Shan.

WADE RIVAS! YOU REALLY ARE AN ASSHOLE!

“I’m not telling them, Wade, it’s your fans!” Nabasag ang boses ni Shan.

“Ano ito, lovers quarrel?” Sabi ng photographer na hanggang ngayon ay hindi parin tumitigil sa pagpipicture.

I get it, now… Showbiz, eh? Kahit na anong gawin mong paliwanag, ang papaniwalaan lang nila ay kung ano yung gusto nila. Hindi nila kayang paniwalaan ang katotohanan. Kung anong maganda sa pandinig, yun yunglalabas sa balita. Pinagtatakpan ang mga pangit. Hindi ipinapalabas yung mga hindi gusto at hindi bebenta sa mga tao. Lalo na pag dalawang matuong na pangalan at iisang love team ang pinaglalaban. The mass will still win.

“I hate showbiz.” Sabi ni Wade sakin habang nagliligpit ako ng gamit. “Reina?”

Hindi ako umimik. Tanging naiisip ko lang ay yung sinabi niya, I hate showbiz, too. Pero anong magagawa ko, eto na siya at pangarap niyang sumikat noon. This is his dream and I’m not that immature to take this away from him.

“Reina!” Sigaw niya at narinig ko ang pagkabasag ng boses niya sa huling pantig ng pangalan ko.

Bago ko pa siya nalingon ay hinila niya na yung baywang ko palapit sa kanya.

Nakaupo siya kaya napaupo ako sa mga hita niya.

“Reina…” Untag niya ulit.

“Hmm?” Nilingon ko siya.

“Galit ka ba?” Tanong niya.

Wala ng tao dito. Nauna na yung staff nina Shan para sa isnag hosting gig. Yung mga staff naman ng magazine ay lumabas muna. Kaming dalawa lang ang nasa studio. Ang inaasahan lang naming pumasok ay si Mr. Manzano, para ipahayag yung kontrata sa article.

“Nope…”

“Nakita kita habang nag sho-shoot kami. Hindi ko nagustuhan ang ekspresyon mo. Do you hate me now, Reina?” Unti-unting humigpit ang yakap niya sakin.

“No, Wade.” Suminghap ako. “Of course, kahit sino naman siguro hindi iyon magugustuhan. But I understand. This is just work.” Sabi ko.

“Alam kong hindi mo talaga iyon magugustuhan. Kasi kung ako yung nasa position mo, baka di ko rin kayanin pag may pumulupot na braso sa baywang mong hindi ako.” Nabasag ang boses niya.

Kinurot ang puso ko sa narinig ko galing sa kanya. Hindi ako sigurado kung sino saming dalawa ang mas nasasaktan sa nangyari kanina. Kahit nagtatampo ako, agad itong napawi dahil sa ipinakita niyang pagsisisi. Hindi naman niya kailangang magsisi, kasi alam ko namang hindi niya talaga iyon sinasadya.

KInalas ko yung kamay niyang nakapulupot sa baywang ko at nilingon siya.

Napaawang ang bibig niya at nanlaki ang mga mata niya. Mas lalo siyang namutla. Para bang nangyayari na iyong bagay na ayaw niyang mangyari…

“REINA?” Tawag niya.

Marahan akong ngumisi at yumuko para abutin ang labi niya. Nilapat ko ng marahan ang labi ko sa labi niya.

“It’s okay, Wade… It’s really okay…” Sabi ko habang hinahalikan siya.

“WHAT THE?” Mas una kong narinig ang sigaw kesa sa pagbubukas ng pintuan.

Napalundag ang puso ko nang nakita kong hinihingal na nakatayo si Liam sa pintuan.


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 63

Kabanata 63

Who’s Your Boyfriend?

“Reina, nitong mga nakaraang araw, hindi ka na umuuwi masyado sa bahay niyo, ah, tuwing gabi.” Palihim na sinabi ni Liam sakin habang pinapanood akong nagmamadaling inilalagay lahat ng bagong gawa ko sa portfolio.

“Huh? Bakit mo naman nasabi iyon?” Sabi ko ng wala sa sarili.

Hindi siya sumagot.

Dinampot ko lahat ng gamit ko at kinuha na rin yung bag ko.

“Liam, pupunta lang ako sa office ng Fashion Week, ngayon ko kasi titignan yung mga designs ko. Gawa na kasi.” Sabi ko.

Tumango siya, “Ipagda-drive na kita.”

“Wag na, no. Kaya ko naman. Tsaka, wala ba kayong recording or something?”

Naglalakad na ako ngayon papuntang sasakyan.

“Reina…” Malambing niyang hinila ang bag ko. “Come on… Pagbigyan mo naman ako. I’ve been really busy at ito lang ang paraan ko para punuan yung mga panahong hindi tayo nagkakasama dahil sa pagiging busy ko.”

Natigilan ako sa harap ng sasakyan ko.

“Liam…” Bumuntong-hininga ako. “You don’t need to do this. Naiintindihan ko naman iyon. Hindi naman talaga kailangang nandyan ka parati. Look at me and Coreen, ewan ko na naman kung ano ng nangyayari, pero we’re still friends.”

Nag iba ang ekspresyon niya. Napayuko siya at napalunok. Agad naman akong naguilty sa sinabi ko. Ginulo niya ang buhok niya at bumaling ulit sakin.

Bumunot ulit ako ng malalim na hininga, “Alright, Liam.”

Dahan-dahan siyang ngumiti at dumiretso sa sasakyan niya. Sa kahabaan ng drive, wala akong inisip kundi yung pagrereview ng designs. Tinatawagan ko ni Kira para tanungin kung malapit na ba ako kasi mag rerehearse na ang models. Jusko! Bakit ba kasi ako tinanghali sa pag gising.

“Malapit na…” Sagot ko kay Kira.

“Okay… Bilis na!”

Nang nag park na si Liam ay hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa, dumiretso na ako sa labas.

“Liam, pasensya ka na, alam kong gusto mong bumawi today. Pero kasi busy ako.”

Tumango siya at kita sa mukha niya ang disappointment.

“Sorry talaga. Babawi ako next time, okay? Nagmamadali talaga ako. Debut ko to sa Fashion Week.”

“It’s okay, Reina.”

“Baka gabihin pa ako dito kaya mauna ka na lang.” Sabi ko at agad ng umalis.

Half-running na ako papuntang office. Hindi ko na namamalayan kung sino ang nakakasalubong ko.

Masyado lang talagang hectic ang sched ko this week. Lalo na bukas. Bukas yung Fashion Show. Mabuti na lang at gabi pa yung Fashion Show… Kasi sa umaga, may photoshoot si Wade para sa isang teens magazine. Kakailanganin niya raw yung stylist at designer niya. Tumanggi ako kasi kasama niya sa shoot na iyon si Shan pero mapilit siya.

“We need the time, Reina. Mawawala ako ng ilang linggo para sa world tour, kaya kung pwede araw-arawin natin…”

Well, hindi nga lang ako sigurado kung anong ibig sabihin niya sa araw-arawin namin. But I’d like to think na gusto niyang araw-araw akong makita o makapiling. Mamimiss ko siya sa world tour, sobra! Pero hindi naman aabot ng isang buwan ang pagkakawala niya at hindi niya naman kasama si Shan doon kaya panatag ang kalooban ko. Iyon nga lang, dahil mejo araw-araw na kami ngayon, baka mangulila ako unang araw pa lang niya sa ibang bansa. Sana pwedeng sumama pero dahil sa Fashion Week na ito ay nagbabago ang sched ko. At ano naman ang ipapaliwanag ko sa pamilya ko sa pagsama ko kay Wade? Na designer at stylist niya ako?

“Reina!” Bati ni Zoey sakin habang isinusoot ang final gown.

Okay, talagang nasa kanya yung finale. May apat na finale gowns ako. Sa kanya yung pula. Yun kasi ang gusto niya.

“Ang tagal mo naman!” Aniya sabay pakita sakin sa gown. “Ayos ba?”

Tumango ako, “Maganda.”

Maganda talaga si Zoey. Syempre, pag dumaan kay Rozen, alam mong maganda talaga. Walang mintis. Matayog ang standards lalo na sa mukha. Pero may pattern: maputi, matangkad, mahaba ang buhok, mejo curvy pero payat, mga ganun.

“Pwedeng gawing soft yung make up ni Zoey. Parang di ata bagay na masyadong colorful…” Sabi ko sa make up artist.

Nicheck ko lahat ng gawa ko. Pati yung gagawing backdrop na may nakalagay na korona sa taas ng pangalan kong REINA. Maliit naman ang font ng apelyido ko sa baba, Elizalde.

Lalabas ako sa huli, pagkatapos ng finale gowns. At pagkatapos sabihin yung description ko. Nadawit pa sa description ang pangalan ni Shan, Wade, at Adam dahil sa mga damit nilang nidesign ko.

Nagsimula yung nakakaantok na rehearsal. Magaling rumampa si Zoey. Iyon siguro ay dahil uhaw siya sa atensyon. Halos paulanan nga siya ng panlalait galing ng mga co-models niya. Pero parang iyon yata ang nagbibigay ng lakas sa kanya para mas lalong pagbutihin yung ginagawa niya. Bilib din talaga ako sa kanya.

“Ms. Reina…” Untag sakin ng isang staff sa Fashion Week.

“Po?” Tanong ko.

Nilalaro niya ang kanyang I.D. Para bang nahihiya siyang magtanong sakin.

“Close ba kayo ni Zoey?”

“Uhmm. Okay lang, bakit?” Tanong ko.

“Ano… Nakita ko kasi yung singsing niya sa kamay. Bigay daw iyon ng boyfriend niya. Tingin mo si Wade Rivas yung bf niya?”

Natigilan ako at nag isip. Anong sasabihin ko? Na may ibang boyfriend si Zoey? Manahimik na lang kaya ako?

“Hindi ko alam, eh.”

“Pero nagpupunta ba siya sa condo ni Wade? Hindi ba designer ka ni Wade? Naabutan mo ba siya doon? Marami kasing pictures na kumakalat.”

Kasalanan ko ito. Kung bakit ba kasi ginagamit namin si Zoey.

“Ewan ko. Hindi naman kasi ako namamalagi sa condo ni Wade.”

JUSKO! Halos matamaan ako ng kidlat sa sinabi ko. Friends na nga kami ng bloodhound niyang si Carmela dahil palagi akong nandoon.

“Ganun? Hmmm. Sige, sorry sa abala.” Ngumisi siya at umalis.

Darn, yung mga tao talaga masyadong tsismosa. Ganun talaga siguro pag idol mo ang isang tao.

Ilang beses pa naming inulit-ulit yung rehearsal. May loko pa sa suits ko, gusto niya lang talaga yatang ibalandra ang katawan niya kaya imbis na magsoot ng inner, tanging suit ko na lang ang isinoot niya.

“Brandon! Wag ka ngang pasaway!” Sigaw ni Kira.

“It’s okay, Kira. Bagay naman. Okay lang.” Ngumisi ako.

Malaki yung katawan niya kaya hindi masagwa tignan na half topless siya sa suit ko.

“See? See? Bagay daw!” Tinuro ako ni Brandon at may tinignan siyang isang model.

“Pasikat.” Sabi ng katabing model.

Naubos ang oras ko sa pabalik-balik na rehearsal. Pagkatapos noon ay pagod na pagod na ako. Nagligpit na lang ako ng gamit at agad umalis sa building… sana makahanap agad ako ng taxi para makapunta na kay Wade.

May isang text si Wade. Ngayon ko lang nabasa sa sobrang busy.

Wade:

Pareho tayong nagrerehearsal ngayon. See you sa condo. I love you, Reina.

Napangiti ako. Nagtype agad ako ng reply.

Ako:

I’ll be there, Wade. I love you, too.

“Tapos na?”

Napatalon ako nang may pumaradang sasakyan sa harap ko. Humikab si Liam sa loob nito at binuksan ang pintuan.

“Liam? Naghintay ka?” Tanong ko.

“Oo.” Humikab ulit siya. “Buti nagising ako just in time.”

Humalakhak siya. Masaya akong nagawa niyang maghintay pero may kung anu sa damdamin ko ang nagsasabi saking mali… iba… hindi dapat…

“You don’t have to-“

“I want to, Reina.” Pinutol niya ako bago pa ako nakapagsalita. “Now, get in so I can bring you home.”

“Liam…”

“Reina… Babawi ka diba? Just at least let me do this.” Aniya gamit ang nababanas na mukha.

Tumunganga lang ako sa labas. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Kung sasama ako sa kanya at hayaan ko siyang iuwi niya ako sa bahay, aalis parin ako at pupunta kay Wade. Kung hindi naman ako sasama, baka magtampo siya.

“Reina?” Hinuli niya ang tingin ko.

Kanina pa pala ako nakatulala.

“Kasi, Liam, may pupuntahan pa ako.” Sabi ko.

“Huh? San? Ihahatid na kita.” Kumunot ang noo niya.

Napalunok ako. Habang iniisip ko kung anong isasagot ko sa kanya ay tumunog ang cellphone ko.

Nagmadali akong tinignan ito at nakitang si Wade ang tumatawag. Tumalikod ako kay Liam at lumayo.

“Sagutin ko lang ito.” Sabi ko at naglakad palayo.

“Hello…” Sabi ko.

“Exhausted?” Pambungad niyang tanong.

“Hmmm… Not really?” Ngumisi ako.

Kahit na nasa panget na sitwasyon ako kasama si Liam, hindi ko parin maiwasang matuwa kay Wade.

“I know what you’re thinking…” Humalakhak siya. “Gusto mo na naman yata…”

“Uy, ano ka! Ikaw kaya diyan! Adik!”

“O sige, pwede namang hindi, eh. Ano… Mag cu-cuddle lang muna tayo for this night.” He chuckled again.

“Why??”

Kinagat ko ang labi ko nang narinig ang tono ng boses ko. WHY DO I SOUND SO DISAPPOINTED?

Humagalpak siya sa tawa, “Bad, Reina. Sige na… Nasan ka? I’ll fetch you.”

“Uhm, Wag na… P-papunta na ako. Magkita na lang tayo dun.”

“Really? O sige… I love you, Carmela.”

“Sino? Yung bloodhound mo?”

“Hmmm. Yung kausap ko.”

“I love you, too.”

Pinatay ko agad ang tawag ni Wade dahil naramdaman kong may tao sa likod ko. Pumihit ako para tignan ang galit na galit na mukha ni Liam.

“REINA?” Tumaas ang boses niya.

Bumilis ang paghinga niya at nakita kong namuo agad ang luha niya sa mga mata. Pakiramdam ko hinigop yung dugo ko sa mukha. Namumutla na ako sa reaksyon niya.

“You love who, Reina?” Tanong niya.

Itinago ko ang cellphone ko sa bag ko.

“MAY BOYFRIEND KA NA BA?” Sigaw niya sakin.

Napapikit ako sa sigaw niya.

“L-Liam…”

Pinasadahan niya ng palad ang kanyang buhok at nakita kong tumulo ang luha sa mga mata niya. Suminghap siya at nakapamaywang habang tinitignan ako. Pulang-pula ang kanyang ilom at sa bawat salita niya ay ganun parin siya, nakikita parin ang malalim na dimple na parehong pareho kay Wade.

“Sabi mo sakin mahal mo ko, tapos ngayon, isang araw malalaman kong meron kang boyfriend, ha, Reina?”

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya.

“Sorry…” Iyon lang ang tangi kong nasabi.

Hinilamos niya ang kanyang palad.

“God, Reina!” Sigaw niya. “Sa France pa lang… France pa lang, tayong dalawa na, diba? Lagi tayong magkasama. I was your only friend! Tayong dalawa lang! Bumalik ka lang ng Pilipinas, ni hindi ka pa nga nag si-six months dito nagkaboyfriend ka na agad?”

Tumawa siya na parang nagbibiro ako sa sinasabi ko.

“Who are you kidding? Wala kang boyfriend! You just wanna make me feel you have one.”

Umiling ako, “No, Liam, why would I do that?”

“Because you want to make me jealous? You want to hurt me? Or you don’t really like me at all kaya gusto mong paniwalain akong meron kang iba.”

Umiiling na ako habang nagsasalita siya.

“YOU TOLD ME YOU LOVE ME, REINA!”

Nalaglag ang panga ko sa sumbat niya.

“YOU FREAKING TOLD ME YOU LOVE ME! NAGPAPAHALIK KA SAKIN! YOU ARE INTIMATE WITH ME! KAYA HINDI AKO NANINIWALANG MAY BOYFRIEND KA!” Sigaw niya.

Napatingin ang mga taong dumadaan samin dahil sa sigaw niya.

Liam has been a good friend, ayaw ko siyang saktan. Pero panahon na rin siguro para itama ko ang mga pagkakamali ko. Napapikit ako.

“L-Liam… Totoo.” Marahan kong sinabi.

Nakita ko ang galit sa mga mata niya. Nilapitan ko siya kahit na alam kong mas lalo lang siyang magagalit sakin. Nilapitan ko siya kahit nasasaktan ako para saming dalawa.

“PAASA KA! Masyado kang paasa, Reina!”

Nilapitan ko siya kahit na umaatras na siya sakin.

“Liam, I’m sorry. I’m sorry. Hindi ko naman alam na iba yung ibig sabihin mo dun. Akala ko magkaibigan lang tayo-“

“Magkaibigan? Magkaibigan, really, Reina? Kanino mo natutunan yang naghahalikang magkaibigan?”

WHAT?

“You kissed me, Liam!” Pinaalala ko sa kanya.

“Pero hindi ka pumalag!” Sagot niya.

“M-Magkaibigan tayo. I-I don’t wanna break your heart.”

“Sino ang boyfriend mo, Reina?” Seryosong tanong niya kahit na mabilis na mabilis parin ang paghinga niya.

Tinikom ko ang bibig ko. Kahit na itorture pa ako dito, hinding hindi ako aamin.

“Liam, just, I’m sor-” Hinawakan ko ang braso niya pero tinanggal niya ang kamay ko.

“WHO’S YOUR BOYFRIEND, REINA?” Mariin niyang tanong.


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 62

Kabanata 62

Awards

Kinaumagahan, naging madali saking magpalusot dahil salung-salo ako ni Coreen kagabi. Tulog na tulog din si Noah kaya naman walang nag interrogate sakin.

Nagpatuloy si Wade sa pagrerecord ng iilan pang kanta. Isa lang yung nagagawa nila sa halos limang araw. Matagal kasi ang rehearsal at may revisions pang ginagawa. Bawal naman siyang sagarin kasi baka mapaos.

Hiningal ako sa kakatakbo papunta ng office ni Mr. Manzano. Nandoon kasi ang buong banda ni Wade at pinatawag niya daw ako diumano para mag style sa kanya. Hindi ko alam, ah? Ano pa bang kailangan kong i-style sa kanya eh ako naman yung gumawa ng suit niya at mukhang alam niya naman kung paano dalhin ang sarili niya. I doubt if he really needs me right now or he’s just playing around.

“Andito na si Reina!” Sabi ni Adam nang pinagbuksan ako ng pinto.

“Thanks!” Pinaypayan ko ang sarili ko at pinunasan ang pawis.

Ngumisi si Zac at bigla akong niyakap. Nabigla ako sa ginawa niya.

“ZAC!” Sigaw ni Wade.

Tumatawa na si Zac at kinalas ang pagkakayakap sakin. Ang gwapo-gwapo nI Wade na nakasimangot kay Zac. Handa na siyang suntukin si Zac nang nilapitan siya ni Adam.

“Dude, stop it! Dalawang oras na lang awards na. Hindi pwedeng magkapasa ang isa sa inyo.” Awat ni Adam kay Wade.

“Asus! Ito talaga si Wade. Hindi ba pwedeng friendly hug? Tsss…” Tumawa si Adam at umupo si Wade sa inuupuan niya kanina nang dumating ako.

Napakamot ako sa ulo.

“S-Sorry, I’m late. Hindi kasi ako nag expect na magkakaroon ako ng duty ngayon.” Sabi ko.

Unti-unti akong lumapit sa nakasimangot na si Wade. Ngumingiwi siya at kahit ganun ay sumasalida parin ang kanyang dimple. Hindi ko matanggal ang titig ko sa kanya. Ang gwapo niya talaga. Lalo na ngayong soot niya ang suit na ginawa ko.

“Reina, thanks sa suit!” Sabi ni Adam sabay tapik sa balikat ko.

“Walang anuman.” Sagot ko at ngumiti sa kanya.

Kahit malawak ang opisina ni Mr. Manzano (hindi ko alam kung opisina kasi mukha ng bahay), napunan parin ito ng buong banda. Hindi lang naman pala sila yung minamanage ni Mr. Manzano, nakita ko rin ang isang teen idol na magaling ding kumanta sa isang table na umuupo at nakikinig sa kanyang iPod. Marami din akong nakitang pamilyar na mga mukha (pasensya na, hindi uso ang TV sa bahay).

“Reina, can you fix my hair please.” Sabi ni Wade sabay turo sa magulo niyang buhok.

“O-Okay…”

Kinuha ko yung hair product na paborito niya at nilagay sa kamay ko bago hinaplos sa buhok niya.

“Hindi mo naman kailangan ng ganito, eh. Kahit na anong gawin sa buhok mo ang gwapo mo parin…” Ngumisi ako sa kanyang repleksyon sa salamin.

Habang hinahaplos ko ang buhok niya at nagtatawanan tungkol sa isang article sa magazine ang kanyang mga kabanda ay mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

Tinaas ko ang kilay ko.

“Bakit?”

Ngumisi siya at hinila ako sa harapan niya. Hindi ko mapagtanto kung ano ang gusto niyang mangyari. Napatingin ulit ako sa salamin para tignan ang repleksyon ng mga kabanda niyang nandoon parin at nakatitig sa magazine sabay hagalpak sa tawa.

“Ano Wade?” Tanong ko.

Umiinit na ang pisngi ko. Patay! Baka mahalata kami!

Hinila niya ako pababa. Para bang sinusubukan niyang paupuin ako sa gitna ng hita niya. Bumuhos ang daan-daang alaala sa utak ko. Naalala ko yung pagkakataong nahihiya siyang magconfess sa akin tungkol sa nararamdaman niya.

Naalala ko ang lahat. Naalala ko na hindi nga pala siya sanay umamin at pag usapan yung nararamdaman niya noon. Palagi siyang namumula kaya pinili niyang nakatalikod ako sa kanya habang sinasabi niya ang lahat ng iyon.

Wala akong nagawa kundi umupo sa gitna ng hita niya.

“Wade, mahahalata tayo nito.” Sabi ko sabay sulyap ulit sa mga kabanda niya.

Nakita kong tumititig na si Adam habang ang dalawa (si Zac at Austin) ay nandoon parin sa magazine ang buong pansin.

“Wade, si Adam oh.” Bulong ko.

Pero imbes na itulak niya ako palayo para walang makahalata samin ay niyakap niya ako galing sa likuran.

“Naaalala mo ba ito, Reina?”

Tumindig ang balahibo ko sa leeg sa bulong niya.

“O-Oo naman.”

Narinig ko ang pagngisi niya sa tainga ko. Napatingin ulit ako sa mga kabanda niyang nag ku-kwentuhan na ngayon na parang walang nangyayari sa gilid nila.

“Hayaan mo sila. Alam nila yung tungkol satin.” Ani Wade.

“A-Ano? W-What if it’s going to leak, Wade? Bakit mo sinabi-“

“Nasa France ka pa lang, alam na nila. Nothing’s new, Reina.”

Sumulyap ako sa mga kabanda niyang hanggang ngayon ay wlaang pakealam. Ngayon, napagtanto kong hindi naman pala lahat ng tao sa mundo ang may pakealam kung sino ang love nino. I’m grateful for that. Buong buhay ko pakiramdam ko kailangan ng approval para mahalin ang mahal mo.

“Ate Maria…”

Napatalon ako sa tinawag na pangalan ni Wade.

“Po?”

May biglang lumapit saming matanda na may bitbit na kape. Umiinom siya habang nakikinig sa sinasabi ni Wade.

“Nasan yung binili ko nung isang araw?” Tanong ni Wade kay Ate Maria.

“Nasa drawer.” Sabay kuha niya sa drawer malapit sa inuupuan namin ni Wade.

May isang malaking box siyang nilapag sa harap namin ni Wade.

Nihead-to-foot ako ni Ate Maria.

“Kasya yan, Wade.” Aniya at pumihit siya para bumalik sa pwesto.

“Ano yan?” Tanong ko kay Wade sabay bukas doon sa box.

Naaninaw ko ang isang baby pink na dress. Simple ito at maganda. Conservative, see through yung nasa upper chest. Puno pa ito ng maliliit na crystals. Sa ilalim nito ay isang silver na sandals.

“Ano ‘to?”

Hinalikan niya ang buhok ko.

“Sasama ka sa awards as Austin’s date. Hindi pwedeng si Adam kasi kasama iyong asawa niya. Mas lalong hindi pwedeng si Zac.” Kumunot ang noo niya. “Nakakontrata ang pag sama ni Shan sakin tonight. At alam mong ayaw ko ng ganun. So I’m still bringing you as my date in disguise as Austin’s.” Ngumisi siya.

“AHA!” Napatalon ako sa biglaang pagsigaw ni Zac. “Sinabi mo na ba? Date ko siya diba?”

“Asa! Zac! Sige na, Reina, magbihis ka na.” Sabi ni Wade.

“W-Wade? Are you sure about this? Hindi ba ako mapaghahalataan?” Tanong ko.

“Hindi. Kung hindi ka tsatsansingan ni Zac, hindi talaga mapaghahalataan. Kung tsatsansingan ka niya baka maibulgar kong bigla kaya lumayo ka sa kanya.”

Napakamot ako sa ulo sa sinabi niya. Is this really true?

Napatingin ako kay Austin. Hindi kami close nito at mejo tahimik siya kaya hindi ako sigurado kung okay lang.

“Okay lang.” Ngumisi siya sakin at nagpakita ng approve-sign.

Ginantihan ko rin siya ng ngiti at kinuha ang damit na binigay ni Wade sakin.

Ako na mismo ang nag ayos sa sarili ko. Ayokong mag hire pa si Wade ng make up artist para lang ayusan ako gayung kaya ko naman. Nahihiya nga ako kasi nag abala pa siya sa damit na ito. Napangiti ako habang tinitignan ang mukha sa salamin. It looks really good on me.

“Reina?” Dinig ko ang boses ni Wade sa labas.

Nasa loob kasi ako ng CR sa office ni Mr. Manzano.

“Kasya ba?” Tanong niya ng humahalakhak.

“What’s so funny?”

Napatingin tuloy ulit ako sa damit ko.

“Hindi ko kasi tinanong yung sukat mo. Dumiretso lang ako sa isang boutique para bilhin yan. Sinukat ko yung bandang boobs…”

Napatingin ako sa boobs ko.

“At inisip kong ganun yun ka laki… Tapos yung baywang mo, ganito ka nipis… Tapos yung likod-“

“WADE!”

Pinagbuskan ko siya at naabutan ko siyang nakangisi at inaakting yung paghahawak niya sa boobs ko.

Hinampas ko ang braso niya.

“Tumigil ka nga! You’re just really perv, Rivas!”

Humalakhak siya at nihead to foot ako.

“Sabi kasi nila, pag memorize mo yung katawan ng babaeng mahal mo, hindi mo na kailangan ng sukat nila para malaman kung kasya ang damit.” Kumindat siya at hinawakan ang baywang ko. “You look really beautiful, Reina.” Dagdag niya.

Uminit ang pisngi ko at naalala ko na sinabi rin ito ni Liam sakin.

“T-Thanks!”

“Bakit kaya antagal matapos ng Awards?” Tanong niya sakin.

“Hindi pa nga nagsisimula, matatapos na agad?”

“Ewan ko. Gusto ko na lang matapos siya agad.” Tumawa siya.

“Don’t you care about the result? Pwede kang manalo…”

Nagkibit-balikat siya at hinila ako, “Let’s go…”

Ayaw ko talaga sa showbiz. Iyon ang napatunayan ko sa sarili ko nang nakarating na kami sa venue gamit ang isang limousine. Hindi ako hiyang sa mga taong plastikang nagbabatian. Hindi ko naman sinasabing lahat, pero madalas ay ganun ang nakikita ko. May red carpet na nakalatag papasok doon at maraming reporters at media ang nakaabang.

Una, syempre, si Wade at si Shan. Naiinis nga ako kasi pumipihit siya para tignan ako. I don’t wanna attract much attention. Si Adam at ang kanyang magandang misis ang sumunod. Nang si Zac naman ang lumabas ay panay ang pose niya sa camera na para bang siya ang hari. Pagkalabas naman namin ni Austin, dire-diretso lang yung lakad namin.

Buong akala ko ay payapa kaming makakapasok sa loob, pero nagkamali ako…

“Austin, who’s your date?” Tanong ng isang reporter.

“Uhh… This is Reina, Wade’s…” Napakamot siya sa ulo. “Designer.”

“May namamagitan ba sa inyong dalawa?”

Pakiramdam ko naubos yung dugo ko sa tanong niya.

“Wala. She’s just a friend.”

Ngumisi ako sa reporter at tumango.

“Friendzoned?” Tumaas ang kilay ng reporter sabay sulat sa isang notebook.

WHAT?

“Smile!!!”

Napilitan akong mag smile kahit sa awkward at nakakainis na sitwasyon na iyon. God! I hate showbiz!

“Sorry… Not really fond of facing people.” Sabi ni Austin sabay nahihiyang ngiti sakin.

“It’s okay. Pareho pala tayo. Hindi rin ako marunong makihalubilo masyado.”

He grinned, “Nakakahiya, eh.”

True. Kung hindi lang dahil sa apelyido ko, hindi talaga ako makikilala noon.

Nang nakapasok na kami sa loob, umupo ako sa gitna ni Wade at Austin. Magkatabi si Wade at Shan pero sakin si Wade humihilig.

Humihilig naman ako kay Austin kasi ayaw kong bigyan ng kahulugan ang closeness naming dalawa.

Maraming kilala si Shan kaya sosyalan dito, sosyalan doon, batian dito, batian doon. Si Wade naman, panay ngisi at kaway-kaway lang sa mga kilala niya.

Hindi maiiwasang mapapatayo siya para magkaroon ng picture sa ibang artista. Lalo na yung mga nalilink sa kanya noon.

“Ah! Why did you ever leave…” Sabi niya nang umupo ulit siya galing sa mahabang pictorial session. “Ayan tuloy nag showbiz ako.”

Napatingin ako sa kanya. Ngumisi lang siya at tinaas ang kilay.

Nagsimula na ang buong awards. Balak ko talagang makinig at manood kasi ito ang unang pagkakataong makakapunta ako dito, live. But I think this is going to be my last, too. Like I said, I hate showbiz!

Kasabay ng pagsisimula ng awards ay ang paggapang ng malilikot na kamay ni Wade sa hita ko.

Ginalaw-galaw ko ang hita ko para mabulabog yung kamay niyang nakapirmi lang naman doon.

“Wade, the camera!” Galit at pabulong kong sinabi.

Bahagya niyang itinago yung kamay niya nang tumutok samin ang camera. Pero nang bumaling ito sa iba ay ibinalik niya doon.

Ugh! How can I concentrate?

IIlang mga kanta, artists, movies, mtvs at kung anu-ano pa ang na bigyan ng award pero wala parin ako sa ulirat ko.

Gumuguhit siya ng circles sa hita ko. Hindi ako sigurado kung anong ginuguhit niya pero maraming circles at madalas din ang triangle.

“Wade, what are you doing…” Halos mapatili na yung bulong ko dahil nakakakiliti na yung ginagawa niya.

Ipinatong ko na lang yung legs ko sa kabila para maipit yung kamay niya. Baka kasi hindi ko mapigilan yung pagtili kung di ko yun gagawin.

“Stop it.”

“Oh no… You’re blushing.” Bulong niya.

OH MY GOD! Kinagat ko na lang ang labi ko at diretsong tumingin sa patapos ng performance.

Ginalaw-galaw niya ang dalira niyang nakaipit sa legs ko. Napatingin na ako kay Austin na pumapalakpak na sa ending ng performance.

SHIZ RIVAS!

Pumalakpak na rin ako at nagkunwaring nanood talaga ako.

“Hindi ka ba papalakpak, Wade?” Tanong ko para sana mabawi niya yung kamay niyang nasa gitna ng mga legs ko.

“Hindi… Bo-ring.” humalakhak siya.

“Uy, Ang ganda kaya!” Sabay siko ni Shan sa kanya.

Natitigang na ako dito at napaparanoid baka may makahalata at may makakita sa kamay niya.

Binalik ko sa dati yung position ng mga legs ko kaya na expose ulit yung kamay ni Wade.

“Wade, camera ulit!” Sabi ko para maitago niya naman yung kamay niya.

“And now… the Artist of the Year Award goes too…”

Nag drum rolls.

Imbes na itago niya ang kamay niya ay hinipo niya ang legs ko pataas sa hita ko. Mapapamura na talaga ako ng malakas kung hindi siya titigil.

“GOING SOUTH!”

Sumabog yung confetti! Swear sasabog na rin ata ang utak ko dahil sa kawalang hiyaang ginagawa niya.

Tumayo si Zac, Austin, at Adam. Siya, hindi.

“Badtrip.” Aniya. “I;m almost there…” Humalakhak siya at tinignan ako.

Bumuhos ang palakpakan at hiyawan para sa kanila.

Rivas! It’s your time to shine pero parang wala lang sayo ang lahat ng ito. What are you?

Pumalakpak din ako. Kahit na hindi pa ako nakakaget over sa ginagawa niya, mabilis paring nag register sa utak ko na isa silang big hit dito sa Pilipinas! They’re on top. He’s on top… Syempre, talented talaga siya. Hindi natin iyon maitatanggi.

Ngumisi siya at nakipag high five sa tatlo niyang kabanda. Umakyat silang apat sa stage, si Wade ang nauuna.

I’m so proud of him. Pumalakpak ako hanggang sa sumakit yung palad ko. I’m just so proud of him.

“Thank you so much for all your support. Sa lahat ng taong nasa likod, Mr. Manzano, Mr. Reyes, Madame Ching, Moon Records… Salamat. Fans, para sa inyo ‘to. At syempre higit sa lahat, sa Panginoon, dahil kung hindi niya kami binigyan ng inspirasyon, hindi namin ‘to makukuha. Thank you. Kung hindi namin napagdaanan ang lahat ng sakit na dinaanan namin noon, wala kami dito. Thank you.”

May nagbara sa lalamunan ko. Hindi ako makahinga ng malalim.

Binigyan sila ng masigabong palakpakan ng audience. Nag standing ovation pa si Shan at ilang mga nasa unahan namin. Napatingin ako sa mga tao sa likod, maging sila ay nagstanding ovation.

Tumayo rin ako para pumalakpak para sa kay Wade. Nahagip ko yung titig niya. Nakahawak siya ng trophy at ipinakita niya iyon sakin.

Hindi ko maiwasan ang pamumuo ng luha ko. You made it, Wade! At naniniwala akong kahit wala ako dito, kaya mo yan. You have the talent… you have the charisma… You are an artist.

I love you, Wade. I truly do…


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 61

Kabanata 61

Rooftop

Nilagay ko sa box yung gown ni Shan at nilagay ang address ng office ng manager niya. Ipapadala ko na lang ito sa driver namin. May text sakin si Wade kanina…

Wade:

Boarding to Davao. I miss you, Reina. Do you still love me when I’m gone?

Tumawa ako sa text niya. Nireplyan ko kaagad.

Ako:

Stop the drama, Wade. Bilisan mo na lang para magkita na tayo. I love you.

Nakangiti ako buong hapon habang iniisip at naeexcite sa pagbabalik niya galing tour. Pero napapawi ang ngiti ko tuwing naaalala yung party na sinasabi ni Liam at Noah.

“Ready?” Untag ni Warren sakin nang nag alas sais na.

“M-Masyado naman yatang maaga yung partyng sinasabi niyo.”

“Because we’re hosting that party, Reina.” Sabi ni Liam. “Magbihis ka na. Kinukuha na ni Noah si Coreen. Sa Tribe Lounge na lang daw tayo magkita.”

My goodness! Pinagpapawisan na ako ng malamig habang nagbibihis. Alas nuwebe mag ta-touch down ang eroplano ni Wade galing Davao. Kaya ko kayang pumunta sa condo niya bago ang oras na iyon?

“What’s wrong with you, Reina?” Tanong ni Liam habang nagtatawanan sina Warren at Joey sa likod ng sasakyan niya.

“N-Nothing…” Sabi ko at tumunganga sa kawalan.

Do I need to tell Wade?

Itetext ko na sana si Wade nang narealize kong may tao dapat akong nilapitan kanina pa…

Si Rozen!

Ako:

Rozen, can you please kidnap Coreen or something. I need to escape. Mamayang 8:30.

Nagreply siya ng nakakapagtaka at nakakainis na text.

Rozen:

Can’t Reina. That’s her choice.

Oh my gosh! Nawawalan na ako ng pag asa nang nakarating kami sa parking lot ng Tribe Lounge. Naaninaw ko si Coreen na bihis na bihis.

“Reina! I missed you.” Sabay yakap niya sakin.

Nasa tabi niya ang kapatid kong nakahalukipkip.

“Let’s go inside?” Sabi ni Noah.

Nanliit ang mga mata ko nang nakita kong hinawakan ni Noah ang baywang ni Coreen.

“Tara! Reina…” Sabi ni Coreen sakin.

Nagtatawanan naman sina Liam papasok sa loob ng Tribe Lounge, ako naman hindi mapakali. Tuliro ako at panay ang tingin ko sa langit. Baka sakaling may eroplanong sumulpot at nandoon si Wade. What will I do?

Bumungad sakin ang iba’t-ibang kulay ng neon lights. Wala pang gaanong tao pero may sumalubong agad kay Noah. Kausap ni Noah ngayon ang manager at ang DJ ng Tribe Lounge!

Pareho kaming umupo ni Coreen sa sofa. Tumabi si Liam sakin at agad tumawag ng waiter.

“This is going to be a good night.” Nakangisi siya nang sinabi niya sakin.

Napatingin ako kay Coreen na parang wala lang at nag he-headbang pa sa trance music na naririnig ko.

“You’re my soulmate, my summer and my fate…” Kanta niya sabay tingin sa mga inuming nilapag ng waiter.

Kumuha si Warren at umupo sa tabi ni Coreen.

“Reina, don’t drink too much, alright.” Sabi ni Liam.

Talagang di ako iinom ng marami. Kukutusan ako ni Wade pag ganun. Baka ma hard ako non! Patay talaga ako!

Ilang sandali ang nakalipas, dumami ang mga tao. Maraming dumalong kakilala ko noong college. Maraming bumati sakin. Kahit paano, nakakainom ako ng tequila. Napatingin na ako sa dancefloor na puno ng mga kakilala kong nagsasayawan. Nandoon na rin si Coreen na isinasayaw si Noah.

“CR lang ako…” Sabi ko kay Liam habang tinitignan ang relo ko.

Alas otso na. My goodness! Nagmadali ako papunta sa CR at nagkunwaring iihi sa cubicle. Ang totoo, kailangan kong itext si Wade na kunin niya na lang ako dito kasi di ako makatakas.

Pero bago ko pa matext si Wade, napansin ko ang limang missed calls ni Rozen sakin at iilang text. Babasahin ko na sana yung isa pero tumawag ulit siya.

“Hello? Rozen?”

“Is she having fun there, Reina?”

Nalito ako sa tanong niya.

“Wha- You mean Coreen?”

Hindi siya sumagot. Bumuntong-hininga ako at napatalon nang may biglang kumatok sa cubicle ko.

“REINA!”

Binaba ko yung cellphone ko nang di pinapatay ang tawag ni Rozen.

“Leche, Coreen! You’re scaring the shiz out of me! Ano? May ibang cubicle naman diyan.” Sabi ko.

“I’m just checking if you’re there, Reina…” Humalakhak siya. “Anyway, bakit wala yung isang kapatid mo sa party ng kapatid niya?”

“What? You mean, Rozen?”

Napatingin ako sa cellphone ko. Hindi siya sumagot.

“Actually,” Lumabas ako ng cubicle at hinarap ang nakahalukipkip at nakataas ang kilay na si Coreen, “Hinahanap ka niya. Sabi niya, meet daw kayo sa labas. Sasama na ako.”

“WHAT?”

“Coreen, I need to go to Wade’s condo. Kababalik niya galing mall tour tonight. Nangako ako sa kanyang magkikita kami. Pero ngayong we’re both trapped here, I need your help… At si Rozen ang makakatulong sakin. Kayong dalawa.”

Napatunganga siya. Para bang may malalim siyang iniisip.

“Naalala ko yung sinabi mo sakin pagkarating ko galing France, Coreen. Anong nangyari dun?” Tumaas ang kilay ko.

Napaawang ang bibig niya at nagkibit-balikat.

“Noah’s my friend, Reina. And you’re my bestfriend kaya ikaw ang mas tutulungan ko. Besides, hindi niya naman talaga ako kailangan dito. It’s not a matter of life and death. So let’s go…” Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako palabas ng CR.

“Hey, uh, Noah. Pwedeng ano, uwi na kami ni Reina. Mejo masakit kasi tiyan ko eh. Nasira yata sa kinain ko kanina.”

Kumunot ang noo ni Noah at pinagmasdang mabuti si Coreen.

“Isasama ko na si Reina. May plano kasi kaming sleep over tonight. Foot spa… Alam mo na. Tapos hindi namin tinuloy kasi may party. Pero ngayong sumasakit na ang tiyan ko.”

Lumapit si Liam para makinig din sa sinasabi ni Coreen kay Noah.

“Okay, sige, ihahatid ko na kayo-” Sabi ni Noah.

“N-No, no, no thank you. Pero tumawag na kasi ako kay Dad.”

SINONG DAD YAN?

“Siya na susundo samin ni Reina.” Dagdag ni Coreen.

“You sure?”

Tumango si Coreen.

“Wait, Reina, sasama ka?” Tanong ni Liam sakin.

Tumango ako.

“Sorry Liam… But girlfriends over boys.” Kumindat si Coreen at hinila ako palabas sabay acting ng pamimilipit sa tiyan.

Halos matawa ako sa fake at makatotohanan niyang acting. Marami pang nakatingin sa kanya dahil sa sobrang ganda niya, hindi nila maiwasang magtaka kung bakit namimilipit at mukha siyang natatae.

Narealize kong hindi ko nga pala nasabihan si Rozen tungkol sa plano kong ito. Napatingin ako sa cellphone ko pero putol na ang linya. Mukhang pinutol ni Rozen.

“Magtataxi na lang tayo.” Sabi ko kay Coreen. “Sorry talaga, Coreen. Sorry…”

“Hindi na tayo magtataxi. You’re brother’s coming in 5… 4… 3…”

Nawindang ako nang biglang nagpark yung sasakyan ni Rozen sa harap naming dalawa. Kumindat si Coreen at binuksan ni Rozen ang salamin. Nakita kong nakasimangot ang kuya ko habang tinitignang mabuti si Coreen.

“Let’s go to Wade’s condo!!! Yiheee!” Aniya sabay hila sa front seat.

Okay, dapat sa back seat ako!

“You’re not going anywhere, Coreen. Si Reina ang kay Wade.”

Natahimik ang dakila kong bestfriend sa sinabi ni Rozen.

“Make it fast, Rozen.” Bahala kayo kung saan kayo pupunta basta ang importante ay maabutan ko si Wade.

At dahil ang saya saya ng buhay, natraffic pa kami sa kahabaan ng kalsadang ito.

5 minutes to nine na nang gumalaw at umusad yung traffic.

Tahimik ang dalawa. Ako lang yata yung panay ang buntong-hininga dito.

“Come on!” Sabi ko sa traffic light.

9:15 nang sa wakas ay nagpark si Rozen sa tapat ng condo ni Wade.

“Thanks, Kuya.” Sabi ko. “Bye, thanks Coreen…”

“Sure, baby, I love you…” Kinawayan niya ako.

Wala na akong time para kumaway. Dumiretso na ako papasok sa condo at sa elevator. Naghalo-halo ang kabang nararamdaman ko. Yung kaba na baka nandoon na siya at yung kaba dulot ng excitement.

Nang tumunog na ang elevator, hudyat na nasa tamang floor na ako, patakbo akong lumabas. Nanginginig yung kamay ko sa pagbubukas ng pintuan niya. Naka off pa yung lights. Napabuntong hininga ako. Mabuti na lang at mukhang hindi pa siya nakarating.

Masaya na sana ako nang bigla kong nakita yung bag na dala niya nang umalis siya. Nandoon iyon sa mesa at may papel na nakapatong.

He’s here! Maaga siyang nakauwi!?

Nanginig yung kamay ko habang binabasa yung note niya.

“Rooftop.”

Anong ibig sabihin nito? Nasa huling palapag na ako ng building ni Wade. Ibig sabihin, ang kasunod na floor nito ay ang rooftop, hindi ba?

Napatingin ako sa cellphone kong walang ni isang text galing sa kanya.

Ganun pa man, naisipan kong puntahan ang rooftop dito. Yun na lang ang last resort ko. Dahan-dahan kong tinahak ang marupok na stairs papuntang rooftop.

Sinalubong ako ng malakas na hangin pagkatungtong ko doon. Hinawi ko ang buhok ko at nalaglag ang panga nang nakita ko kung ano yung nakapalibot sa buong rooftop.

Amoy na amoy ko ang mga scented candles na nagsilbing liwanag sa madilim na rooftop. Nilagay ito sa loob ng basong patiwarik kaya hindi ito namamatay sa ihip ng hangin.

May narinig akong marahang nags-strum ng guitar sa gitna ng rooftop.

Napatingin ang topless na si Wade sakin habang kinakalabit niya ang gitara. Malungkot ang kanyang mga mata kahit nakangiti siya sakin.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.

“Wade…”

“Kala ko manlalamig ako buong gabi.” Humalakhak siya pero alam kong half meant ang joke na iyon.

“Sorry…” Iyon lang ang tanging naibulalas ko.

“Don’t care if you take u turns, Reina. Ang importante sakin ka uuwi.” Ngumisi siya.

“Hindi ako makatakas kanina…”

“Shhhh…” Tinapik niya ang kama sa tabi niya.

Kinalabit niya ang gitara at seryosong tumugtog.

“One mile to every inch of

Your skin like porcelain

One pair of candy lips and

Your bubblegum tongue…”

Malamig ang boses niya. Ang galing niya talaga. Lalo na pag acoustic at live. Ibang klase. Napapapikit ako bawat tama niya sa mga nota.

“Cause if you want love

We’ll make it

Swim in a deep sea

Of blankets

Take all your big plans

And break ’em

This is bound to be awhile…”

Kinagat ko ang labi ko.

“Your body is a wonderland

Your body is a wonder

Your body is a wonderland…”

Tumigil siya sa pag strum at naramdaman ko yung labi niyang lumalapat sa labi ko.

Dahan-dahan niyang nilapag ang ang gitara sa sahig. Inabot niya ang dalawang paa ko at tinungtong sa malambot na kamang hinanda niya.

“Pinaghandaan mo itong lahat?” Tanong ko sa gitna ng halik niya.

“Oo. Kasi ayaw mong maghanda.” Humalakhak siya kaya hinampas ko ang matiga niyang braso.

Hinila niya ako palapit sa kanya.

“Magpakasal na tayo, Reina. Kahit lihim lang kung ayaw mong maisapubliko. Gusto ko na talagang ibahay ka…”

Natuyo ang lalamunan ko sa sinabi niya. Hindi ako makapagsalita. Ngumisi siya sa ekspresyon ko.

“Wade,” Hindi na ako tuluyang nakapagsalita kasi inatake niya na ang mga labi ko.

Inilapit niya ang mainit na katawan niya sakin at ginapos niya ako sa makisig niyang braso.

Para akong bata na kumakain lang ng icecream sa paghalik sa kanya. Nalalasing ako. Nawawala ako sa ulirat ko.

Gumapang ang kamay niya sa ilalim ng dress ko.

“Nice dress.” Humalakhak siya. “Papasalamatan ko na ba yung mga nag dala sayo sa bar para sa soot mo?”

“Alam mong nasa bar ako?” Natanong ko siya habang halos nasira yung bra ko sa ginawa niya.

“Uhuhmmm.” Ito lang ang narinig ko habang nilalaro niya ang dibdib ko.

Hindi na ako nakapagsalita. Pumikit na lang ako at hinanahp ang labi niya.

“We’re not taking your clothes off, Reina. Malamig, baka magkasakit ka.” Humalakhak siya.

“M-Mainit ka naman, t-tsaka, pagpapawisan naman ako d-diba?”

Nalaglag ang panga niya sa sinabi ko at umiling siya. Nakita kong pumula ang pisngi niya sa sinabi ko.

Habang tinitignan kong nagbabago ang ekspresyon niya ay naramdaman ko yung kamay niya sa gitna ng hita ko.

“No, we’re still not taking your clothes off.”

Napatingala ako sa langit na madilim at punong puno ng stars. Ito na yata ang pinakamatayog na building dito kaya walang makakakita saming dalawa.

“Wade~” Tumindig ang balahibo ko nang narinig ang sarili kong boses.

I’m doomed… Just too addicted to this man.

Halos masira yung panty ko nang binaba niya ito.

“You’re tempting me too much, Reina.”

Ipinasok niya yung kanya sa akin. Napakagat ako sa labi ko habang ginagawa niya iyon. Kahit na ganun, gumapang parin ang kamay niya sa baba at patuloy ang kanyang paghaplos.

“I love you, Reina… I love you too much to get angry… to get mad… pero nagseselos parin talaga ako.”


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 60

Kabanata 60

Congratulations

Panay na lang ang pagiging busy ko sa paggawa ng gown ni Shan. Mabuti na lang at konting tahi na lang ay matatapos na ito. Buong araw ko iyong ginawa dahil alam ko namang wala si Wade. Simple lang din yung design kaya simpleng gawin. Yung mga cloth nga lang ay mejo mamahalin.

Naiirita din ako kina Liam dahil panay ang pagbabantay nila sakin. Kaya hindi na lang ako lumabas sa working room. Doon ko na lang ibinuhos yung buong araw ko.

“Ma’am, yung flowers po, kakarating lang.” Sabi ng katulong namin.

Napatalon ako nang nakita ang mga flowers na galing kay Wade. Napalunok ako at halos matuyuan ng lalamunan dahil sa sinabi ng katulong.

“Manang…” Kinuha ko ang magagandang flowers at nilapag sa mesa sa tabi ko.

“Po?”

“Nasa baba pa ba sina Liam? O si Kuya Dash?”

Umiling siya, “Nagtatrabaho ang kuya Dash mo. Kaninang umaga pa umalis. Si Sir Noah at Sir Liam naman, umalis papunta daw ng Moon Records.”

Bumuntong hininga ako. Thank God! Walang nakakita na may ibinigay si Wade na bulaklak sakin. Well, since hindi na counted si Rozen as epal saming dalawa.

Iniisip ko kung anong ginagawa ni Wade ngayon sa Cebu. Kumanta siya sa mall? At ano naman kayang talent ang ipapakita ni Shan? Ang alam ko, hosting at pag arte lang alam niya.

Binuksan ko ang TV. Hindi ako gaanong nanonood ng TV pero dahil masyado akong curious sa mga bali-balita lalo na yung sa showbiz, kinailangan kong manood.

Ilang sandali pa bago ako nakakita ng local showbiz news…

“Nakita, diumano, ang modelong si Zoey Santiago kagabi, papasok sa condo ni Wade Rivas.”

Nilapit ko ang mukha ko sa TV. Ito yung nangyari kagabi! Nagkaroon pa ng clip doon na naka aviators si Shan habang iniilingan ang media.

“No comment, no comment…” Aniya sa mga pilit na nag iinterview sa kanya.

“Naiinis po kami sa Zoey na iyon. Alam niya namang may relasyon na yung tao, nanlalandi parin siya. Kawawa po si Shan.” Sabi ng isang high school na babae nang ininterview sa TV.

“Hindi naapektuhan sa mga tsismis at panunuya si Zoey Santiago.” Sabi ng reporter at ni-flash ang isang clip na nagpaparty si Zoey at nakangisi habang winawagayway yung engagement ring niya. “Ayaw ring magbigay ng komento ni Wade Rivas.”

Nag flash sa screen ang mukha ni Wade na nakawayfarers papasok sa eroplano. Nakunan siguro ito kanina.

“Nag wawala na ang Wade-Sha sa internet.”

Nagflash din sa screen yung mga murang natanggap ng fanpage ni Zoey na pinamagatang – ZOEY SANTIAGO SULUTERANG ASWANG. Now, I’m not sure if that’s a fan page! Hate page siguro?

Nakakatakot talaga yung mga nangyayari sa mga nakekealam sa relasyon lalo na pag showbiz. I mean, hindi naman nakekealam si Zoey pero yun ang lumabas sa tingin ng mga tao kaya ayan tuloy. Tsk. It’s damn shizzy scary.

Kriiiiiing

Mabilis ang pagpintig ng puso ko nang nakita ko kung sino yung tumatawag. Pinatay ko agad yung TV para masagot ang tawag ni Wade.

“Ehe-Ehem…” Umubo ako para magising ang nanunuyong lalamunan ko.

Alas otso na pala, hindi ko namalayan. Kaya pala kumakalam ang sikmura ko. Ginugutom na yata.

“Hello?” Malambing ko yung sinagot.

Humalakhak si Wade nang narinig ang boses ko. Uminit tuloy ang pisngi ko.

“Hi, Reina.”

Tumindig ang balahibo ko sa malamig niyang boses. Kinagat ko na lang ang labi ko. Miss ko na agad siya.

“Tapos na ba ang mall show?” Tanong ko para mapagtakpan ang kaba.

“Oo. Kanina pa. Marami nga lang nagpa autograph. I’m exhausted.” Bumuntong hininga siya.

“K-Kumain ka na ba?” Tanong ko.

Hindi siya agad sumagot. May narinig pa akong kung ano sa background bago siya nagsalita ulit.

“Sorry, hinila ko lang yung kumot.” Aniya.

Kumunot ang noo ko, “Nasa hotel ka na?”

“Hmmm. Oo. Umalis kasi sina Zac at Austin para mag bar. Si Adam nasa kabilang kwarto.”

Hindi ko maiwasang hindi magtanong, “Si Shan?”

“Nasa kwarto din niya… Hmmm… Bakit?” Humalakhak siya.

“Just asking… Uh…” Gusto kong mag change topic kaya inulit ko yung tanong ko kanina, “Kumain ka na ba?”

“Hindi eh balak kong ikaw ang kainin ko.”

Lintek! Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. Napapaypay ako sa sarili ko nang wala sa oras.

“Wade!”

Tumawa siya, “Ang tanong ay kung papayag kabang kainin ko?”

“WADE!” Napapikit na ako sa hiya sa mga sinasabi niya. “Wade naman!”

Humagalpak siya sa tawa. “Naiisip ko yung mukha mo twing sinasabi ko ‘to? Priceless. Inaakit mo na naman ako, Reina.”

“Wade naman! I’m serious, kumain ka na?”

He chuckled again, “Of course, kumain. Pero hindi yun ang gusto kong kainin…” His voice was husky this time.

And landi talaga ng lalaking ito. Perv Rivas!

“Ikaw? Kumain ka na?” Humalakhak ulit siya.

Kulay green talaga yata yung nananalaytay na dugo sa mga ugat nitong si Rivas.

“Hindi pa…” Tumayo ako para sana tumawag ng katulong at magpahatid na lang ng pagkain dito.

“Pwedeng ako naman kainin mo.” Humagalpak ulit siya sa tawa.

“Ikaw talaga! Humanda ka pag balik mo dito. Kukutusan talaga kita!”

“Parang mas lalo tuloy akong naeexcite bumalik. Anong oras kaya ang last flight dito sa Cebu?”

Umirap ako, “Ewan ko sayo.”

Gusto niya pa talagang kutusan ko siya ah? You like it hard, Wade? Halos masamid ako sa paglalakad ko nang naalala ko yung hard. Shiz!

Binuksan ko ang pintuan at sinenyasan ang katulong namin na magpapadala ako ng pagkain. Tumango siya at bumalik ako sa kinauupuan ko.

“Wade, sira na si Zoey sa internet. Ang daming bash dahil kagabi.” Sabi ko.

“Hayaan mo. Hindi naman yun natitinag. At kung nagdurusa man siya, dapat niyang pagdusahan iyon. ISa siya sa dahilan kung bakit naghiwalay tayo noon.”

Napalunok ako, “Si Rozen din… Parang nag iba na ang pananaw niya sayo… Sating dalawa…”

“Nakausap ko siya. He apoligized for what happened.”

“Ha? Kailan?”

“3 years ago? Yung pagbalik niya galing France. Kinausap niya agad ako. But it was too late, damn too late.”

Napalunok ako.

“Sino yan?” Sigaw ni Wade.

“May tao?” Tanong ko.

Hindi niya ako sinagot. Narinig kong binuksan niya ang pintuan.

“Wade!” Narinig ko ang boses ni Shan.

“Hey, bakit?” Pambungad ni Wade.

“I-I just want to visit.”

Narinig ko ang pagsarado ng pintuan. Ibig sabihin, nakapasok si Shan sa kwarto ni Wade.

“You’ll attract reporters, Shan. Magkakaroon ulit tayo ng issue.”

“Who cares about the issues?” Maligayang tanong ni Shan. “Besides, ito naman talaga ang gusto ng fans. Yung issue na pumasok ako sa kwarto mo, diba? So let’s just go with the flow…”

Natahimik si Wade.

“Wade?” Untag ko kahit alam kong baka malayo na ako sa tainga niya.

“Si Zoey ba yan?” Tanong ni Shan.

Ako ba yung tinutukoy niya? Kinagat ko ang labi ko para hindi niya na ako marinig. Hindi sumagot si Wade. Malamang naguguluhan yun ngayon kung sasabihin niya bang ako gayung ayaw ko o magsisinungaling siyang si Zoey ang kausap niya.

“Wade!? What’s up with you and Zoey? Bakit palagi kayong nahuhuling magkasama? Alam kong ilang beses ko na itong naitanong sayo, diba? Pero ngayon kailangan kong itanong ulit.”

“You’re not my girlfriend, Shan. Don’t act like you are.” Galit na sagot ni Wade.

“Wade! Dahan-dahan naman!” Sabi ko kahit di naman talaga ako naririnig.

“Ang sakit mo talagang magsalita.” Narinig kong basag ang boses ni Shan.

Narinig kong padabog na binuksan at sinarado ang pintuan ni Wade. Bumuntong-hininga siya bago nagsalita ulit sakin.

“Kainis.” Aniya.

“Wade! You’re being too harsh on her. Babae siya. At-At mukhang may gusto siya sayo-“

“Oh come on? Anong gusto mo, Reina? Paghahalikan ko siya kasi gusto niya ako?”

Natahimik ako sa sinabi niya.

“She deserves it… Ilang beses ko ng sinabi sa kanya na ideny niya ako in public, pero hindi niya ginagawa. Hindi naman ako laging naiinterview at lalong ayaw ni Mr. Manzano na magkaroon ako ng mga interviews tungkol sa lovelife at sa Wade-Sha dahil baka masira ko ang buong banda. It’s all up to her. Pero aning ginagawa niya? Nilalagyan niya lang ng fertilizer yung utak ng mga taong baliw saming dalawa. I want you to come out, Reina.”

“What? Wade… No… Siguro kalaunan. Pero not now… My gosh!”

Hindi ko kayang tignan yung mga bash ni Zoey sa internet. At ayaw ko ring maungkat ang private life ko. Baka mamaya pati yung mga nangyari noon ay maungkat. Alam mo naman yung media, kahit ano nauungkat talaga.

Pinilit ako ni Wade buong gabi na lumabas na as girlfriend niya pero hindi niya talaga ako nakumbinsi. Nakatulog na lang ang boyfriend ko, hindi niya parin ako nakukumbinsi sa sinasabi niya.

“Goodnight, Wade.” Sabi ko habang naririnig ang mabibigat niyang paghinga.

Pagod na pagod siguro kaya nakatulog na. Bigla ko tuloy siyang na miss lalo.

Kinaumagahan, nilagyan ko ng kaonting sequins yung gown ni Shan at natapos ko na rin. Lumabas ako ng Working Room para hampasin ni Rozen ng dyaryo.

“What’s this?” Tanong ko.

“What do you think?” Tanong niya habang ipinapakita sakin ang isang article na may picture na pumasok si Shan sa kwarto ni Wade.

“That’s just nothing.” Sabi ko sabay kibit-balikat.

Tumango siya, “Alam ko. I just want to check if you’re being stubborn again.”

WHAT? Pumihit siya at tinalikuran ako. Siya nga yung pumilit sakin noon sa pagiging STONEHEART, pero ngayon parang nasakin lahat ng kasalanan 4 years ago, ah?

“Reina!” Sigaw ni Liam nang nakita akong pababa sa hagdanan.

The whole Zeus is here… Kumpleto at nakangisi.

“Oh, ang sasaya niyo yata?”

Kumunot ang noo ko nang niyakap ako ni Liam at hinalikan sa noo. Bahagya ko siyang tinulak. Imbes na pagsabihan ko ay sinalubong niya ako ng balita.

“Tanggap kami para sa recording!” Aniya.

Humiyaw sina Warren at Joey sa sinabi ni Liam.

“Finally!”

Tumawa si Noah at umupo sa sofa.

“Congrats! Uy congrats sa inyo!” Sabi ko sa kanila, isa-isa.

“Party mamayang gabi?” Tumaas ang kilay ni Warren sakin.

Mamayang gabi babalik si Wade, ah.

“I’ll try-“

“What try, Reina? Ano ka ba? Hindi ka ba happy na natanggap kami?” Nagtampo agad si Liam sa sagot ko.

“Of course, I’m happy. Pero may lakad kasi ako mamaya. Kami ni Coreen.”

“Then, I’ll invite Coreen.” Sabi ni Noah.

PATAY!


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 59

Kabanata 59

All For Love

Hindi ko nabilang kung nakailang ulit kami ni Wade. Basta ang alam ko, I’m sore.

Hinahaplos niya ang buhok habang sinusubukan kong matulog. Seriously, can I sleep when he’s topless near me? Mabuti na lang at pagod na pagod ako kaya hindi ko magawang abutin man lang yung dibdib niya.

“Reina…” Bulong niya sakin.

May init akong naramdaman sa leeg ko na tumakbo hanggang dibdib ko.

“Hmmm?” Hinaplos ko ang gwapo niyang mukha.

Hindi ko masisisi ang mga tao. Masyado talagang nakakahumaling ang mukha ni Wade. Lalo na ang katawan niya. Hindi ko masisisi kung gusto siya ni Shan. Hindi ko masisisi kung maraming nababaliw sa kanya.

Hinaplos ko ang tattoo sa dibdib niya.

“Paano ito naging Reina?” Kumunot ang noo ko habang tini-trace yung tattoo.

“Alibata. Re-i-na.” Sabay turo niya sa tatlong kulot na linya. “Mahirap kasi hanapin ang kumpletong alibata, kaya yan ginamit ko.”

Tumango ako. “Bakit mo naisipang itattoo yung pangalan ko? I thought you were trying to forget me while I’m away?”

Ngumisi siya, “Yun nga, diba? I’m trying to forget you… but I couldn’t, Reina. Kaya nandyan ka.”

Umiling ako sa sinabi niya at hinaplos ulit ang perpektong mukha niya.

“Anyway, mamayang umaga…” Sabay tingin naming dalawa sa wallclock sa harap namin.

Alas tres na pala ng madaling araw. Hindi na ako nakauwi. Ayokong umuwi. Bukas na ako magpapaliwanag sa mga kapatid ko. Ni hindi na nga ako nag abalang tignan pa ang cellphone ko. Hindi naman siguro nila ako papagalitan, malaki na naman ako.

“Pupunta kami ng Cebu, may mall tour kami. Bukas sa Davao naman kami.” Aniya. “Kasama si Shan.”

Natigilan ako sa sinabi niya.

“R-Really? Yun ba yung dahilan kung bakit nasa building kayo ng manager ni Shan kahapon?” Tanong ko.

Natigilan siya at napatingin ng diretso sakin.

“You were there? Nasa building ka kahapon?”

Tumango ako, “Galing ako kay Shan kahapon para kunin yung stats niya. Tsaka kahapon din ako natanggap sa Fashion Week dahil sa tulong niya. Nakita kitang pumasok sa office ng manager niya.”

“I-I didn’t see you.” Hinalikan niya ang noo ko.

“Marami kasing media. It’s okay, naiintindihan ko naman.”

Ngumuso siya at pinagmasdan akong mabuti. Para bang naghahanap siya ng butas sa mga sinasabi ko.

“Reina, I want you to be honest with me…” Aniya.

Tumango ako at pinaglalaruan ang daliri ko.

“Alam kong mahirap talaga sa showbiz. Pagkabalik ko dito, maghahayag ako ng official statement na may girlfriend na ako. At ipapakilala kita.”

Napatingin ako sa kanya, “Don’t, Wade!” Kinabahan ako sa sinabi niya.

Kumunot ang noo niya. “Bakit?”

“A-Ayoko munang malaman ng lahat. Let’s wait for the right time.” Nanuyo ang lalamunan ko.

“Anong right time? This is the right time. Sinagot mo na ako.” Aniya.

“Pero kasi… kasagsagan pa ng Wade-Sha! I mean… hindi ba pwedeng pahupain muna iyon. Lalo na ngayong may mall tour kang kasama niya? Ano pa yung project mong kasama siya?”

“We have this… we have this magazine shoot after the awards, Reina.”

“At kayo pa ang magkasama sa awards, hindi ba? So let’s just wait, Wade. Ayokong putulin ang excitement ng fans mo sa inyo para lang sa sarili ko.”

Tinitigan niya ako na para bang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko.

“Can you really do this, Reina?”

Tumango ako at tinago ang bibig at ilong sa kumot.

“Coz I can’t do this.”

“Wade!!!” Umirap ako. “Please naman, para sa fans mo.”

“Masisira tayo nito. You know media. Kahit walang nangyayari, gagawan nila ng storya. You know fame, Reina.”

Nanliit ang mga mata ko, “Bakit? Totoo ba talagang walang nangyayari?”

Ginulo niya ang buhok niya, “See?”

Tumawa ako, “Oo na! Sinubukan ko lang naman. I trust you, Wade.”

Tinitigan niya ako. “You have to be honest with me…”

“I’m honest. I trust you. You waited for four long years for me. At pangalan ko ang nakaukit sa dibdib mo… siguro naman hindi mo ako niloloko sa lagay na yan. I’ve grown, too, Wade. Hindi lang ikaw ang nagmature dito.”

“Hindi ko alam kung matutuwa ba ako sa sinasabi mong pagmamature mo o malulungkot.”

“Why?” Tumaas ang kilay ko.

“I want you to be obsessed with me, Reina. Like I am with you… Kung nagmature ka, ibig sabihin mas pipiliin mong pakawalan ako? No. I want you to wrap me up. I want you to chain me just to be with you.”

Ngumisi ako sa sinabi niya. Lumalapit kasi ang mukha niya sa mukha ko.

“Mangako ka sakin na kahit anong marinig mo tungkol samin ni Shan, hindi ka maniniwala, alright?”

“Okay… Pero dapat ka ring magpaliwanag twing may lalabas na issue.”

“Of course, Reina. Basta sa oras na makita kong masisira na talaga ang relasyon natin, hindi ako magdadalawang isip na iwan ang showbiz para sayo.”

“You have a contract, Wade. You can’t just breach it.”

Nagkibit-balikat siya, “Basta yan ang tandaan mo. You are my first priority… ikaw yung laman ng buhay ko. Everything else is just details.”

Hinalikan niya ang lips ko. Mariin at matagal. Halos bumaon ako sa unan dahil sa halik niya. Naglakbay ulit yung kamay niya sa dibdib ko. Napapikit ako sa nakakalasing niyang halik.

“Wade…”

Tumigil siya sa paghalik para ngumisi.

“Yes, Reina.”

HUmalakhak siya at hinalikan ulit ang labi ko.

“Are you addicted now?” Bulong niya sa tainga ko.

It sent shivers down my spine. Hinila niya ako at pumatong siya sakin.

My gosh, Rivas! Madaling araw na, hindi pa tayo nakakatulog! Binahagi niya ulit ang binti ko.

“Panghuli na ito, hanggang sa bumalik ako.”

Kinaumagahan, nagising ako sa haplos ni Wade sa buhok ko. Kinusot ko ang mata ko at tinitigan siyang nakabihis na. May tumutunog na cellphone sa tabi niya.

“Anong oras ang flight mo?” Tanong ko.

“9:30.” Aniya.

“Alas nuwebe na, oh!” Napaupo ako at narealize na nakahubad pa pala ako.

Uminit ang pisngi ko at tinakpa ang buong katawan ko. Humalakhak siya at tinitigan ako na para bang hinuhubaran ulit.

“WADE!” Hinampas ko ang braso niya. “Kunin mo ang mga damit ko… Bilis! Malilate ka na. Answer your-your phone, too.”

Hinagis niya sakin ang phone niya. Nakita kong si Mr. Manzano yung tumatawag.

“Ikaw na lang ang sumagot. Sabihin mo na lang kaya na may ginagawa pa tayo dito sa kama. Susunod na lang ako sa Cebu?”

Hinampas ko ulit ang braso niya, “Are you crazy?”

Ngumisi lang siya sakin, “Tinatamad akong umalis lalo na pag nakikita kitang nakahubad sa kama ko. Parang nanghihina ang binti ko.”

“Wade!” Uminit ang pisngi ko. “Si-Sige na… Umalis ka na! Please.” Tinulak ko siya palayo sa kama habang hinahawakan ko ang kumot na nakapulupot sa katawan ko.

“I want to stay, Reina.” Nag puppy eyes pa ang mokong.

Hindi ko mapigilan ang ngiti ko.

Kahit na hindi ko naman talaga gusto ang ideya na kasama niya si Shan sa Cebu at sa kung saan pang mall tour nila, pero naniniwala naman ako sa kanya. Somehow, nawala na yung doubt ko. Hindi si Shan yung kalaban ko dito, ang tanging kinakatakutan ko ay yung fans nila ni Wade. Natatakot ako sa kanila. Yung mga elementong dala ng fame na tinatamasa niya, iyon ang tunay na kalaban dito. Coz I know, Wade’s faithful with me.

“Sige na…”

“Okay, pero sa isang kondisyon…” Ngumisi siya.

“What?” Tinitigan ko siya.

“Isang gabi akong mawawala diba, pagbalik ko, gusto ko dito ka ulit sa condo ko matulog.”

Napalunok ako sa evil smile niya.

“Kung ayaw mo… hindi kita pipilitin. That means, di rin ako sasama at dito lang ako kasama mo.”

“Oo na!” Tumawa ako. “Ang kulit mo. Oo, promise.” Sabi ko.

“Good.”

Lumapit siya sakin at hinalikan ako sa labi.

“I’ll be back, Reina.” Tumindig ang balahibo ko sa malamig niyang boses. “Kaya siguraduhin mong pagbalik ko, nandito ka.” Hinaplos niya ang pisngi ko.

“Oo, I promise.” Ngumisi ako at humalukipkip siya.

Tumunog ulit ang cellphone niya. Suminghap siya at dinampot ito.

“Alis na ako, Reina. Alagaan mo bahay natin, ah?” Humalakhak siya. “Siguraduhin mong nakahain ka pagdating ko.”

“What?” Nakalayo na siya kaya hindi ko mahampas.

Hinagis ko na lang yung unan sa kanya. Tumatawa siya habang pumipihit para buksan ang pintuan.

Umiling ako nang narinig na nakalabas na siya. I need my clothes… I need to go home… My family is probably freaking out. Nagpasearch and rescue kaya ang mga iyon?

Nagtaxi ako pauwi. Mabuti na lang mukhang wala namang mga police sa labas ng bahay para maireport ang MISSING person. Naglowbat din ang cellphone ko kaya hindi ko alam kung anong mga reaksyon nila.

Bubuksan ko na sana yung pintuan nang binuksan ito ni Liam galing sa loob.

“REINA! Where have you been?” Sigaw ni Dashiel galing sa sala.

“I told you, Dash, she’s with Coreen.” Untag ni Rozen.

Kinindatan niya ako. Nahuli siya ni Noah na kinikindatan ako pero tahimik lang siyang nakamasid sakin.

“Hinatid kita dito kagabi. Imposibleng may lakad din kayo ni Coreen! You were like… like devastated last night!” Sabi ni Liam.

“Tama si Rozen, I’m with Coreen.” Sabi ko.

Napalunok ako sa pagsisinungaling ko.

“Tsss.” Narinig ko ang marahang angal ni Noah sa sinabi ko.

“Ba’t di ka tumawag? Bakit di mo sinasagot yung tawag namin?” Tanong ni Kuya Dash.

“Kasi… kuya… busy kami ni Coreen sa pag… uhmm…”

“Movie marathon.” Sabi ni Rozen.

“Kung sila ang magkasama ni Coreen kagabi, Rozen, edi sino yung kasama mo kagabi?” Matabang at biglaang tanong ni Noah kay Rozen.

Kumunot ang noo ni Rozen, “Friends, Noah.” Inirapan niya si Noah.

“Uhm. Kami ang magkasama ni Coreen kagabi. Hindi ko namalayan ang cellphone ko. I’m sorry, kuya Dash. Sorry, Noah, Liam…” Sabi ko sabay pisil sa mga daliri.

“See? I told you…” Nagkibit-balikat si Rozen at tumayo. “You’re just too over protective. She’s twenty-two. Hindi na siya teenager.”

Nagwalk out si Rozen na para bang hindi siya over protective noon.

“Tumawag karin minsan, Reina. Nang di namin maisipang nakidnap ka o nagtanan.” Matabang na sinabi ni Noah.

“Yes, po… I’m sorry.”

Tumakbo ako paakyat sa taas para habulin si Rozen. Hindi ko na nilingon si Liam, Noah at Kuya Dash sa baba.

Nagkunware akong sa kwarto ako pupunta, kahit na ang totoo ay umikot ako para makapunta sa kwarto ni Rozen.

Kumatok ako.

“What is it, Noah?! Stupid!” Sigaw niya.

Napatalon ako sa sigaw niyang galit na galit.

“Rozen, this is me, Reina.”

Pinagbuksan niya ako ng pintuan.

“Yes, baby?” Malambing niyang sinabi pagkabukas niya.

“B-B-Bakit mo ako pinagtatakpan?”

Yumuko siya at binuksan ang pintuan. Matagal na akong hindi nakakadayo sa kwarto ni Rozen. Kulay mint green ang walls nito. Noon, may mga poster ng sikat na soccer players dito, pero ngayon, plain na lang ito, isang frame na lang ng nakatalikod na babae ang nasa dingding ang meron.

“I know you’re with him, Reina. Nagbabayad lang ako ng utang kong apat na taon sa inyo.”

“HUH?”

Humiga siya sa kanyang kama at tumingala sakin. “I’ve seen him, Reina. Nakita ko kung paano siya nung wala ka. It wasn’t for the money… It wasn’t for the fame… It was for something else.”

Humalukipkip ako at ngumisi.

“Something else, Rozen? Something else na pamilyar sayo?”

Ngumisi siya, “It was all for love.”


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 58

Kabanata 58

Pangalan ko

“Alright.” Binigay niya sakin ang cellphone niya.

“B-Bakit?”

Pinaandar niya ang sasakyan.

“You text her.”

Hindi ako makapaniwalang hindi siya natatakot na makita ko ang laman ng cellphone niya. May iilang message doon si Shan, pero nakita kong wala siyang reply. Saka lang siya nagrereply tuwing importante o tungkol sa trabaho yung mga tanong. Napatingin ako sa kanya. Seryoso siyang nakatingin sa kalsada habang nag di-drive.

Nitext ko si Zoey:

Papunta kami sa inyo. Please help us. Pupunta ako ng condo ni Wade kaso may media. -Reina.

Nabigla ako nang agad siyang nagreply.

Zoey:

Ok. Got it.

“Umo-o si Zoey.” Untag ko sa seryosong nag di-drive na si Wade.

“Okay, malapit na tayo sa kanila.”

Nakaabang na sa labas ng apartment si Zoey. Agad siyang pumasok sa loob ng sasakyan.

“Sabi na nga ba, you’ll need my help.” Kumindat siya sakin.

Hindi ako makapaniwala na ngayon ay tumutulong na siya samin ni Wade. Noon, tumutulong siya pero para iyon masira kaming dalawa.

“So may plan na ako para diyan.” Aniya.

“Uhm…” Sumulyap ako kay Wade na seryoso paring nag da-drive, ngayon papunta na sa condo niya.

“Una kang papasok sa condo niya, Reina. Hindi muna kami dadating. Then… pagkapasok mo, saka kami gagawa ng grand entrance. Kaming dalawa ni Wade ang papasok. Hanggang elevator lang ang media, kaya pwedeng sa hanggang 2nd floor lang ako. Tapos si Wade na ang magpapatuloy hanggang condo niya. Sa fire exit ako bababa.” Kumindat siya nang nakangisi.

Napatingin ulit ako kay Wade. Nakasimangot siya at parang ayaw niya sa ideya ni Zoey.

“O-Okay, mukhang maganda nga iyan.” Sabi ko.

“Basta, Reina, yung sabi ko sayo, ah? Yung pagsali ko sa Fashion Week.”

Bumuntong-hininga ako, “Oo na. Isasali kita.”

Bumaling si Wade sakin, “Kasali ka na sa Fashion Week?”

“Oo. Tinulungan ako ni Shan.”

Napangiwi siya sa sinabi ko pero hindi na lang nagsalita. Para bang pareho kami nang nararamdaman noong sinabi ni Shan na tutulungan niya akong makapasok sa Fashion Week.

Nang nakalapit na kami sa condo ni Wade, tama nga ang hinala ko, dinumog ng media ang labas nun. Sinasaway naman sila ng mga gwardya, kaya lang dahil sa dami nila, hindi yata iyon makakaya.

“Keys, Wade.” Sabay lahad ko ng kamay. “Ako ang mauuna.”

“They’re not there for me, Reina. May mga kapitbahay akong artista din-“

“Pero kahit na. Pag makita ka nila, kahit na hindi naman ikaw yung sadya nila, ikaw parin yung magiging laman ng balita.”

Bumuntong hininga siya at binigay sakin ang susi.

Mabilis akong lumabas sa sasakyan niya at pumasok sa condo. Dahil hindi naman ako sikat at kilala, walang pakealam ang media sakin. Agad kong pinindot ang elevator at pumasok. Pagkapasok ko, napansin ko ang pagtakbo ng media. Malamang, nakita nila ang kadadating lang na sasakyan ni Wade. Dudumugin sila. Bukas… silang dalawa ang laman ng bali-balita. Madaling gumawa ng balita. Kasi naniniwala ang mga tao kahit walang ebidensya. Konting picture lang, may istorya agad.

Pumasok ako sa condo ni Wade. Binuksan ko ang mga ilaw. Ngayon ko lang naappreciate ang design ng condo niya. May mga nakaframe na abstract painting sa dingding. Napaupo ako sa sofa habang tinitignan isa-isa ang mga painting. Narealize ko kung saan ako nakaupo. Eto yung sofa kung saan… Uminit agad ang pisngi ko at tumayo.

Pinagmasdan kong mabuti ang sofa at bumuhos ang alaala sakin. Galit siya nun. Galit na galit. At ako naman, in love na in love sa kanya. Hanggang ngayon naman, eh.

Napatalon ako nang biglang bumukas ang pintuan. Napahawak ako sa dibdib dahil sa sobrang kaba.

“Akala ko kung sino.” Sabi ko.

Hinagis niya ang isa pang susi ng condo sa mesa at dumiretso siya sa sofa. Nakatayo lang ako dun at tumunganga sa kanya. Tinitigan niya ako habang hinahawakan yung labi niya. Uminit ang pisngi ko sa titig niya.

Tinapik niya ang tabi ng sofa. Mas lalong uminit ang pisngi ko.

“Kahit na pulang-pula ang pisngi mo, wala akong gagawin sayong ayaw mo, kaya wag kang matakot, come here, Reina. I know what you’re thinking.” Aniya.

Napalunok ako sa malamig niyang boses. Dahan-dahan akong umupo kung saan niya tinapik yung sofa.

Hinawakan niya yung labi ko at dahan-dahang hinaplos. Para bang may binubura siya doon.

“You don’t just kiss my girl…”

Hindi ako nagsalita. Ang tanging narinig ko lang ay ang malakas at mabilis na pintig ng puso ko.

“Are you my girl, Reina?”

Pumikit ako sa lamig ng boses at sa tanong niya.

“Are you my girl?”

“Yes.” Dumilat ako at tinignan siya.

Napaawang ang kanyang labi. I honestly want to kiss him right now. At alam kong ganun din siya, sa pagkakaawang ng labi niya at pagtitig sakin, naramdaman ko yung init na naramdaman niya sakin.

Pero pinipigilan niya ang kanyang sarili. Natatakot siyang magkamali ulit. Natatakot siyang mangyari ulit iyon samin. Kaya ako yung lumapit sa kanya. Malayo ang mukha niya sakin kaya nahirapan ako sa paghilig sa katawan niya. Kinailangan ko pang i-stretch ang katawan ko para maabot ang labi niya. Nakita ko ang unti-unting paglaki ng mata niya.

Mainit ang kanyang labi ng hinalikan ko iyon. Yung dibdib ko ay nasa dibdib niya na rin. Mainit talaga ang katawan ni Wade. Noon pa man, iyon na talaga ang napuna ko. He’s body is like a walking heater. Mainit. Uminit din ang katawan ko dahil sa kanya.

Mariin ko siyang hinalikan. It was really familiar, yet new. Naaalala ko lahat ng halikan namin noon, sa Alegria, sa apartment nila, lahat. Ang pag ibig na ito ay matagal na. Pero hanggang ngayon, parang bago parin para sakin.

Unti-unti siyang pumikit at gumanti sa mga halik ko. Mas mainit ang mga halik niya. Yung tipong nakakalimutan mo kung nasaan ka at kung bakit ka naroon. Yung mga halik niya yung tipong nang aangkin. Na sa kanya lang ang oras na ito. Na siya lang dapat ang isipin mo. Hindi mo mamamalayang nalalasing ka na pala ng halik niya. Hindi mo na maidilat ang mga mata mo dahil sa kalasingan.

Tumigil siya ng konti para bumulong sa tainga ko.

“I’m so in love with you, Reina. So In love.” Hinalikan niya ang tainga ko hanggang baba nito.

Napatingala ako sa ginawa niya. Nakakakiliti ang mararahan niyang halik. Naramdaman ko yung kamay niyang nakasuporta sakin. Para bang ayaw niyang humiga ako doon. Dahil sa oras na humiga ako sa sofang iyon, hindi niya na mapipigilan ang sarili niya.

“Reina…” Untag niya.

“Hmmm~” Oh my shiz! Bakit halos pumiyok ang boses ko?

Napakagat ako ng labi dahil sa narinig ko sa sarili ko.

Natigilan siya sa paghalik sakin.

“Reina, manlaban ka naman kung ayaw mo.” Bulong niya sa akin.

Hinuli niya ang mga mata ko pero huli na ang lahat… lasing na lasing na ako sa ginagawa niya sakin. Pinulupot ko ang braso ko sa leeg niya at idiniin ang sarili ko.

“I’m so in love with you, Wade. I’m so in love with you, too.”

Napapikit siya at agad akong binuhat. Yung dalawang braso niya ay mahigpit na nakayakap sa baywang ko.

“Kumapit ka.” Aniya. “Ipulupot mo yung binti mo sa katawan ko, Reina.” Bulong niya.

Ginawa ko iyon. Nang nakita niyang nagawa ko ay nagpatuloy siya sa paghalik sakin. Dahan-dahang bumaba yung kamay niyang nasa baywang ko. Hindi ko alam kung saan kami patungo ngayon. Basta ang alam ko mainit ang mga halik niya.

Nabigla ako nang may door knob siyang binuksan. Patuloy kami sa gantihan ng halik. Dinilat ko ng kaunti ang mga mata ko at nakita kong nasa kwarto niya kami. May malaking glass doon na nakadungaw sa buong syudad.

Para bang nakikita din kami sa loob.

“W-Wade… may makakakita satin.” Pumiyok ulit ang boses ko.

“One-way mirror lang yan. At gaya ng sabi ko sayo noon, hindi ko hahayaang may makakita sayong ganito. Ako lang. Dapat.”

Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. Nilapag niya ako sa kama. Ang lambot ng kama niya. Pumatong siya agad sakin para ipagpatuloy ang halikan naming dalawa.

Mas lalong nag init yung mga halik niya. Mas lumalim at mas uminit. Binahagi niya ang dalawa kong binti.

“Wade~” Hindi ko na makilala ang sariling boses ko.

Wala parin siyang tinatanggal na damit. Wala rin siyang tinatanggal sakin. Hindi ko maintindihan kung bakit ganun. Kaya naman ako na mismo yung humawak sa abs niya. Kinapa ko ang dulo ng t-shirt niya at sinubukang itaas.

“Wade, please.” Sabi ko nang hindi siya tumitigil sa paghalik sakin kahit na sinusubukan kong tanggalin ang damit niya.

Tumigil siya nang narinig ang pakiusap ko at hinayaan akong tanggalin iyon. Sa bawat paghinga niya, nakikita ko ang defined muscles ng kanyang dibdib. Ganito na iyon noon pa, pero mas naging klaro na ang bawat muscles. Hinawakan ko ang dibdib niyang matigas at mainit. Ngumisi siya at humilig ulit sakin para mahalikan ako.

“You need to tell Liam, that we’re on as soon as possible, Reina.” Sabi niya in between kisses.

“O-Oo.” Nauutal na ako sa nanunuya niyang mga halik.

“Promise me…”

Kinapa ko yung pants niya. Nakapa ko yung sinturon. Dahan-dahan ko iyong kinalag, kaya lang nawawalan na ako ng lakas dahil sa mga halik niya sa leeg ko.

“Promise me, Reina.”

“Wade~” I’m so damn frustrated…

“Promise.” Pag uulit niya.

“I promise.”

Hinalikan niya ulit ako sa labi habang itinataas ang damit ko.

“Good girl.” Mabilis niyang natanggal ang top ko nang hindi ko namamalayan.

Maging ang soot kong pants ay mabilis niya ring nahubad sakin. Uminit ang pisngi ko nang nakita kong halos nahubaran niya na ako pero siya, may pants parin hanggang ngayon. Hinawakan ko ang dibdib niya. Daig niya pa ang isang diyos dahil sa katawan niya. He’s perfect! Yung mukha niya, yung katawan niya, lahat… perpekto.

Hinawakan niya ang dibdib ko at kinalas ang bra.

Napapikit ako at napakagat ng labi.

“Do you love me, Reina?”

“Yes~” Ungol na iyong lumabas sa bibig ko kaya mas lalo kong kinagat ang labi ko.

Hinalikan niya ang kaliwang dibdib ko. Napadilat ako sa ginawa niya. Tumingala siya sakin ng nakangiti.

“Good, coz I’m so in love with you, Reina Elizalde. One day, pangalan ko na ang dadalhin mo.”

Hinalikan niya pa lalo ang dibdib ko. Napahawak ako sa buhok niya. Ginulo ko ito ng wala sa sarili. Narinig ko ang konting paghalakhak niya.

“Wade!” Sigaw ko dahil nahihiya ako sa reaksyon ko sa ginagawa niya.

Hinaplos niya ang baywang ko habang hinahalikan ako pababa. Tumigil siya sa ilalim ng belly button ko.

“Wade~” Hiyang-hiya na ako sa tono ng boses ko.

“Yes, Reina…”

Hinaplos niya ang gitna ng hita ko. Halos mapatili ako sa ginawa niya. Mabilis lang yung ginawa niya kaya parang nabitin ako.

“Come on, Wade~!” Patay ako bukas pag ipapaalala ito ni Wade sakin.

OMG!

Hinaplos niya ulit pero mabilis lang. UGH! WADEEEE! Tinignan ko siya at nakita kong kinalas niya na ang sinturon niya at nakabukas na ang zipper ng pantalon niya.

Mapupungay ang mga mata niya at nakaawang ang bibig niya habang dahan-dahang hinaplos ng matagal ang gitna ng hita ko. Napapikit ako. Nalalasing ako. Parang ayaw kong matapos ang lahat ng ito. Gusto ko na lang dito tumira kina Wade. Gusto kong ganito kami palagi. Gusto kong ako lang yung para sa kanya… Gusto kong magpakasal na sa kanya.

“Iiwan mo pa ba ako ulit, Reina?” Tanong niya habang ginagawa iyon sakin.

SHIZ! How can I even answer you without moaning your name, Rivas?

“Hindi… Wade~”

Ugh! This is just so embarassing!

“Good. I’ll do everything just to get you addicted with me so you’ll never leave again.”

Binaba niya ang panty ko at hinaplos iyon ng marahan. Linapit niya ang mukha niya sakin at hinalikan ako.

Dahan-dahan kong naramdaman sa baba ang pag angkin niya sakin. Napahawak ako sa balikat niya. Pakiramdam ko magkakasugat na siya dahil nalilibing na iyong mga kuko ko sa balikat niya.

“Ahhh, Reina.”

Gumalaw siya ng marahan, may rhythm. Masakit iyon. Pero hindi ko mapigilan ang pagbilis ng tibok ng puso ko lalo na pag boses niya naman ang pumipiyok bawat galaw niya sa loob ko.


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]

Mapapansin Kaya? – Kabanata 57

Kabanata 57

Insecurities

Lumabas kami sa opisinang iyon na masayang masaya si Shan.

“I’m so proud of you. Naku! Sisikat ka! Lalo na pag labas namin ni Wade sa Awards.” Aniya.

Lumilitaw ang kanyang dimple bawat pagsasalita niya.

“Uhm? Magkasama kayo ni Wade sa Awards?” Napalunok ako sa sariling tanong.

“Oo. Of course, no!” Ngumisi siya sakin.

Ipinakita niyang para akong baliw kasi tinanong ko pa iyon sa kanya.

“Ah! Of course.” Ngumisi ako sa kanya.

“Oh! Hayan na boyfriend mo.” Sabay turo niya kay Liam na tumatayo naman ngayon.

“Ah? Di ko yan boyfriend.”

“Wehh? Showbiz ka ring sumagot kahit halata naman.” Tumawa siya at nilagpasan ako.

“Yung sukat ko nga pala, kunin mo na lang sa reception, please, pinadala ko na sa P.A.”

Tumango ako at sinalubong ang nakatayong si Liam.

Kumaway si Shan sakin, “Thank you!”

“Thank you din!” Matabang kong untag.

Kumaway ako ng marahan sa kanya. She’s kind. Really kind and pretty. Walang kapintasan. Hindi ko alam kung sino saming dalawa ang maswerte… siya na alam o akala ng lahat na mahal ni Wade o ako na tunay na mahal ni Wade. Syempre, ako kasi ako yung tunay. I should think positive. Bawal ang mainggit sa kanya. Wala naman akong dapat kainggitan.

“Reina?” Tumaas ang kilay ni Liam nang nakita ang pagkakatulala ko. “You okay?”

“H-Huh?” Napatingin ako sa kanya. “Oo naman.”

“Ba’t ka natutulala diyan?” Tumawa siya.

Habang umiiling ako para sagutin ang sinabi ni Liam, napansin ko ang maingay na pag aassemble ng mga photographers at ilang taga media na may dalang mic at mga recorder/cellphone sa tapat ng elevator.

“Tabi! Paano sila makakadaan kung haharang-harang kayo diyan!”

Nanatili kaming nakatayo ni Liam habang pinagmamasdan ang nakaabang na mga reporters.

“Sino kayang dadating?” Tanong ni Liam sa kawalan.

Nakita kong papalapit na ang pagbukas ng elevator. Ilang sandali ay naghiyawan ang reporters nang tumatak na ang pulang light sa numero ng floor na ito.

Ting

Bumakas ang elevator at una kong nakita si Wade. Sa likod niya ay ang kanyang bandmates. Nasa tabi niya si Mr. Manzano at sa kabila naman ay isang nakaunipormeng bouncer.

“Si Wade!” Sabi ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang nakita ko siyang mabilis na naglalakad sa gitna ng maraming camera at reporters.

“Totoo bang date mo si Shan sa awards?”

“Balitang may mga flowers kang pinapadala, para kay Shan Melendez ba iyon?”

“Gaano ka totoo yung bagong project mo with Shan-“

Sa mabilis na paglalakad ni Wade at sa dami ng reporters na nakapalibot, hindi na ako umasang makikita niya pa ako.

Mabilis din silang pumasok sa loob ng opisinang pinasukan ko kanina.

May meeting siguro sila sa manager ni Shan. May konting bukol na bumara sa lalamunan ko.

“Let’s go, Liam.” Sabi ko.

“Sayang no, hindi natin mabati si Wade. Ang dami kasing nakapaligid.” Sabi ni Liam sabay akbay sakin. “Tama ka, lika na. Iba talaga pag artista na.”

“Uhm… Oo nga.” Sabi ko sabay yuko.

Naglakad kami papunta ni Liam sa elevator. Nilingon ko ang opisinang pinasukan ni Wade. Ang tanging nakita ko na lang ay yung mga reporters na nag aabang sa kanya. Panigurado, mamaya, pag magkasama sila ni Shan na lalabas ay magiging issue na naman iyon. Na talagang may umaatikabong relasyon silang dalawa.

Ayokong sumbatan si Wade. Pangarap niya ito at tinatamasa niya na. Kahit hindi naman talaga totoo yung laman ng balita, ganun talaga pag showbiz. Pero dahil dito, parang nanliliit ako. Nanliliit ako sa sarili ko. The tables have turned, really. Si Wade na ngayon ang malaking tao. Sakin lahat ng insecurities napupunta. Kung noon, wala akong maramdamang insecurities maliban sa pagiging pangit ko, ngayon lahat na ang nararamdaman ko. His fame, his beautiful face, his exceptional talent, his charisma… lahat ng iyon, nararamdaman ko ang layo ng agwat naming dalawa.

“Hey, kanina ka pa, ah? You okay, Reina?” Untag ni Liam nang pabalik na kami ng bahay.

Itinigil niya ang sasakyan sa isang ice cream shop.

“Uhmmm… Okay lang.” Sabay tingin ko sa labas.

“Lika, kain nga muna tayo ng ice cream!” Lumabas siya ng sasakyan at umikot para pagbuksan ako.

Parang kinukurot ang puso ko habang pinagmamasdan siyang naglalahad ng kamay sakin. Kahit wala naman siyang alam sa totoong nangyayari sa sistema ko, pakiramdam ko naawa siya sa akin. Kahit na hindi niya alam kung anong nangyayari, nakikita niyang nasasaktan ako.

“Lika na, Reina.”

Nilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Agad niyang hinila iyon kaya napilitan akong tumayo at lumabas sa sasakyan niya.

“Look, Reina, I don’t know what happened pero ayaw kong malungkot ka.” He lifted my chin.

Ngumisi ako.

“Hindi naman ako malungkot.” I lied.

“I know you too well, Reina.” Hinigit ako ni Liam papasok ng Ice Castle.

“Anong nangyari sa loob ng office? Bakit malungkot ka?” Napatalon ako sa biglaang tanong ni Liam nang nasa loob na kami ng Ice Castle.

Kokonti lang ang tao. Pero pakiramdam ko, lahat ng tao ngayon dito ay kilala si Wade. At ang gusto nila para kay Wade ay si Shan. At kung sinong babae man ang biglang susulpot para angkinin si Wade ay abomination, masama, sulutera…

Napalunok ako.

“I-I got in… sa Fashion Week?”

Napaawang ang bibig ni Liam.

“Really? Then what’s with that face?”

Dumating ang niorder niyang oreo overload para saming dalawa.

Umiling ako, “Nothing.”

Tinitigan niya ako at nanliit ang mga mata niya.

“You sure it’s nothing, Reina?”

Bumara na naman yung bukol sa lalamunan ko. Nahihirapan akong huminga ng maayos o tignan man lang ang mga mata ni Liam. Yung ayaw ko sa lahat ay yung tinatanong ako tungkol sa problema ko. Mas lalo lang akong naiiyak, lalo na pag totoo.

“Yes, it’s really nothing… Liam.” Pumiyok ang boses ko sa dulo kaya tinakpan ko ang bibig ko.

Mas lalong nanliit ang mga mata niya nang marinig ang boses ko.

Tahimik siya buong panahon na kumain kami doon. Ang tanging rason ko kung bakit hindi ko masabi-sabi kay Liam ang tunay na kwento simula pa lang ay ang katotohanang natatakot ako na sa oras na malaman ng publiko ang relasyon namin ni Wade, masisira ulit kami. Ayokong may manghimasok. Ayokong manghimasok ulit ang pamilya ko… si Rozen, si Kuya Dashiel, o kahit sino. Ayoko.

“Reina, I want you to open up to me… Pero sige, kung ayaw mo pang magkwento sakin, I’ll respect that. Just know that I’ll always be here…”

Napatingin ako sa kumikislap niyang mga mata. He smiled. Nakita ko yung dimple niyang nakakapagpaalala talaga sakin sa kay Wade. Mas lalo lang akong nasaktan. Ang layo talaga ni Wade sakin. Kung noon, malayo siya at pinapangarap ko lang, ngayon ganun parin. Walang pinagbago.

“Thanks for today, Liam. Naappreciate ko yung concern mo.” Sabi ko nang nasa tapat na kami ng bahay.

Ginabi na pala kami ni Liam. Napatunganga ako habang nakikita ko yung gate naming bumubukas.

“Hindi na ako papasok, Reina. May dinner pa kasi kami ng family.” Napakamot siya sa ulo sabay tingin sa cellphone. “Ang kulit ni mommy, kanina pa ako tinitext.”

“Ah? Talaga! Naku! Sorry, na late ka pa.”

Nagmamadali akong buksan yung pintuan para sana lumabas pero nagulat naman ako nang hinila niya ang kamay ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang nakita kong nakapikit siya nang inilapit ang kanyang mukha sakin. Umatras ako ng konti pero dahil masyado na akong huli, nahalikan niya ang labi ko.

“I love you, Reina.” Aniya at dinilat ang mga mata.

Napahawak ako sa labi ko.

“It’s true, I really love you. Kaya… be comfortable with me.”

“Li-Liam…”

Ngumisi siya gamit ang mga malulungkot na mata, “Sige na, I gotta go… Itext kita mamaya. Cheer up!”

Tumango ako.

“Sige na, aabangan kitang maglalakad papasok sa bahay niyo.”

“H-Huh? O sige…”

Marami akong gustong sabihin sa kanya. Gusto kong magtanong kung anong klaseng pagmamahal ang nararamdaman niya sakin pero dahil nagmamadali siya at nahihiya na ako dahil ako yung dahilan kung bakit mali-late siya sa dinner ng kanyang pamilya, dumiretso na ako sa loob ng gate.

Papasok na ako nang nilingon ko ulit siya. Hindi tinted yung sasakyan niya kaya kitang kita ko ang nakangisi niyang mukha sa ilalim ng lights. Kumaway siya. Napalunok ako at kumaway na rin.

Pinagmasdan ko ang sasakyan niyang umaalis na. Tumigil iyon ng konti dahil may hump pero dumiretso din. Dahil nakatingin ako sa daang iyon, nahagip ng mga mata ko ang isang estrangherong sasakyan. Isa iyong pick up na kulay silver. Pero ang nakaagaw talaga ng pansin ko ay ang lalaking naka sandal doon malapit sa front seat at nakatingin sakin.

Umihip ang malakas na hangin kaya napilitan ako hawakan ang buhok ko para makita ng maayos ang lalaking iyon.

Lumakas ang pintig ng puso ko nang narealize kung sino ang nakatayo doon. Of course, I should have known. It was Wade’s second car. Yung dinadala niya para hindi siya marecognize ng media.

“W-Wade…” Nanliit ang boses ko nang nakita ko ang galit at lungkot na naghalo sa mukha niya.

Unti-unti ko siyang nilapitan. Nanginginig yung paa ko. Gaya ng sabi ko kanina, hindi tinted ang sasakyan ni Liam, kaya malamang nakita niya yung paghalik ni Liam sakin!

Tumigil ako sa paglalakad. Naalala ko yung insecurities ko sa nangyayari saming dalawa. Nakakapanliit. Pero hindi ko naman siya masisisi. Hindi ko siya kayang ipatigil sa lahat ng kanyang mga ginagawa. Kailangan kong tanggapin na kaakibat ng pag sho-showbiz niya ang lahat ng iyon.

“Nanliligaw din ba siya sayo?” Malamig niyang tanong sakin.

Natatabunan yung mga mata niya ng dilim kaya hindi ko mapagtanto ang tunay niyang ekspresyon.

“Hindi…” Sabi ko.

“Kung ganun, kayo na?”

Napatingin ako sa kanya. Nagpatuloy ako sa paglalakad.

“Binibigyan ka rin niya ng flowers noon, diba? Alin mas maganda, sakin o yung kanya? Mas pumapayag kang halikan ka niya kesa sakin, ibig sabihin, kanya diba?”

“WADE ARE YOU FREAKING STUPID?” Hindi ko na mapigilang ibulalas ang nararamdaman ko.

Nanlaki ang mga mata niya nang nakitang walang effort na tumulo ang mga luha ko sa mga mata. Hindi ko namalayang kanina ko pa pala ito pinipigilan.

“Anong siya? Eh ikaw naman yung mahal ko! Noon pa! Ikaw lang talaga! Kaya wag mo kong sabihan na baka siya!”

Nilapitan ko siya at tinulak ko yung dibdib niya.

Ikaw nga diyan! Di mo ba alam kung gaano ako nasasaktan? Ayokong magpakaselfish at kailangan kong tanggapin na hindi lang ako ang nagmamay-ari sayo dito.

May manager, fans, media at iba pang nakaabang sayo. Hindi kita pwedeng diktahan na sana ako na lang parati nakatoon ang pansin mo. Hindi kita pwedeng sabihan na sana ako na lang palagi kasi may iba ka ring responsibilidad. Naiinis ako sa sarili ko at naiinis ako sa sitwasyon.

“MAHAL DIN KITA! EDI TAYO NA, DIBA? Then? Bakit ka hinahalikan ng putang iyon, Reina! You don’t just kiss MY girl!” Sabay turo niya sa daanan kung saan nawala si Liam.

“H-Hindi ko naman alam- Hindi ko nakita na-“

Ginulo niya ang buhok niya. At halatang kinakalma ang sarili…

“Ugh! Reina naman!” Sigaw niya sakin.

“Uy! Si Wade Rivas ba yan?” May narinig akong sumisigaw sa katulong ng tapat naming bahay.

“Shit!” Malutong kong mura at agad akong tumago.

“Anong problema mo?” Tinaas ni Wade ang braso niya at hinanap yung nagsasalitang katulong.

“Wade, open your damn door.” Sabi ko sabay hampas sa pintuan ng front seat niya.

“Bakit? Para ano? Kung pagtsismisan tayo, let them!” Aniya. “Ano naman? Pinag tsi-tsismisan nga yung hindi totoo, yung totoo pa kaya?”

“Are you stupid? Ayokong pagtsismisan ako. Ayokong may makaalam ng tungkol sakin. Just… Just open your damn door!”

“Hala si Wade nga! AHHHH.” May narinig akong tumatakbo sa kung saan.

“WADE FREAKING RIVAS! OPEN You’re damn door o basted ka sakin!”

Nalaglag ang panga niya sa sinabi ko.

“Diba tayo na?” Tumaas ang kilay niya.

“Edi break na tayo kung di mo ito bubuksan!”

“Wha- Shit!” Malutog niya ring mura at pinindot yung car alarm niya.

Binuksan ko agad yung pintuan at pumasok sa loob.

“Ano pang hinihintay mo? Drive na! Just! Let’s go!!!” Sigaw ko nang nakita ang tatlong naka unipormeng katulong ng mga Jimenez na kapitbahay namin.

“Oh Lord!” Sabi ko habang malamyang pumasok si Wade.

Para siyang inaantok o kakagising lang na ini-start ang sasakyan at pinatakbo.

“You really know how to push my buttons, Reina.” Mahina niyang sinabi nang palabas na kami sa subdivision.

Nilingon ko yung mga katulong na hinahabol yung sasakyan niya.

“Let’s go somewhere… Kumain muna tayo. Gusto kong mag usap tayo dahil ayaw ko talagang hinahalikan ka ng kahit sino. Lalo na ng Liam na iyon.” Seryoso niyang sinabi sabay park sa isang mataong restaurant.

“Wade, are you serious? May nakakalimutan ka yata?” Sabi ko.

“Ano?” Sabay patay sa makina.

“You’re Wade Rivas! Hello? You can’t just eat here and be with me…”

Kinuha niya ang wayfarers at sinoot.

“Eto? Okay na? Ayaw mo lang pagusapan iyon, eh.”

“No, it’s not okay, Wade. Hindi na gagana yan lalo na dahil gabi ngayon. Let’s just go somewhere private.”

Ngumuso siya at tinanggal ang wayfarers.

“Edi sa condo ko…”

Napalunok ako sa sinabi niya.

“You have media everywhere, Wade. Maraming nakaabang sayo…”

“Then, where, Reina?” Tanong niya sakin nang nakakunot ang noo.

“Sa condo mo… but we seriously need Zoey.” Sabi ko.


[xyz-ips snippet=”xyz-post-navigation”]