Until He Was Gone – Kabanata 50

Kabanata 50

 

Umiyak ako nang umiyak habang iniisip na umalis na talaga siya. Wala akong pakialam kung makita iyon nina Mommy at Daddy. Alam naman nila kung bakit at wala silang magagawa sa nararamdaman ko.

“Klare,” ani Mommy isang araw pumasok siya sa kuwarto ko.

Last na ng final exams mamaya at malapit nang mag-summer. Nakahiga ako sa kama gaya ng madalas kong ginagawa nitong mga nakaraang araw. Nilingon ko si Mommy nang tinawag niya ulit ako.

“Tapos na ba ang exams?” tanong niya.

Umiling ako. “May isa pa po, mamaya,” sabi ko.

Tumango siya. “Saan mo gusto pumunta ngayong summer? Puwede tayong mag-bakasyon. How about your cousins? May pinaplano ba sina Erin?”

Umiling ako. “Wala pa naman po.”

Simula nang umalis si Elijah, hindi na kami gaanong lumalabas. Naisip kong bago pa umalis si Elijah ay hindi na naman talaga kami lumalabas dahil sa nalaman nila tungkol sa akin, pero iba na itong ngayon. At least ang mga boys, lumalabas para mag-party, kaming mga girls ay mas naging busy sa pag-aaral. Ni hindi na ulit sila nakatungtog sa bahay simula noong nag-usap ang buong pamilya.

“Gusto mong magbakasyon sa Bohol? We’ve been to Boracay pero hindi pa tayo nakapuntang Bohol. Puwede nating isama sina Erin at Claudette… all of them,” aniya.

Tumango ako at tumayo para mag-ayos na. Ginagawa ni Mommy ang lahat para maibalik sa dati. Gustuhin ko mang maibalik sa dati ang lahat pero ‘di ko na magawa.

Nagmadali ako sa pagbibihis para makaalis na sa bahay. Pagdating ko naman sa school ay diretso ang pagsisimula ng exams. Mahirap pero iginugol ko naman ang mga araw ko sa pag-aaral kaya may naisasagot ako.

Si Elijah ay nasa New York na. Hindi ko alam kung kailan ang balik niya dahil hindi naman iyon binanggit ni Tita Beatrice noong tumawag siya dalawang araw pagkatapos namin siyang ihatid sa airport noong Valentine’s Day. Ani Tita ay doon daw muna titira si Elijah  kay Kuya Justin para makapag-aral. At dahil mag-aaral siya, napagtanto kong matagal pa ang balik niya. That’s an advantage, though. Para talagang makalimutan na namin ang isa’t isa.

“Sorry, Klare, for this. Alam kong nasasaktan ka kasi tumawag pa ako ngayon,” aniya nang tinawagan ako.

“It’s okay, Tita. Gusto ko lang rin namang malaman kung naging maayos ba siya riyan.”

“He’s doing fine. I hope you are doing good, too.”

“I’m doing great, Tita. Thank you po.”

Alam kong sinusunod ni Elijah ang payo ko para sa aming dalawa, ang kalimutan ang isa’t isa. Masakit pero alam kong darating ang panahon na makakalimutan ko na masakit pala ito. Dadating ang panahon na tuwing inaalala ko ito ay mandidiri na lang ako at tatawa na lang sa mga pagkakamaling nagawa, at alam kong ganoon din ang mangyayari sa kanya.

Naka-deactivate ang Facebook ni Elijah noon pang lumabas na sa pamilya ang tungkol sa amin. Nag-deactivate naman ako gabi noong Valentine’s Day. Mas mabuti na rin siguro na wala kaming komunikasyon. Ganoon rin ang gusto ng mga magulang namin, na hindi na kami pinagbibigyan ng kahit kaunting komunikasyon. Mas lalo lang kaming mahihirapan kung mayro’n.

***

“Ang hirap naman noon! Kainis!” pahayag ni Erin pagkalabas namin ng classroom.

“Oo nga. Tsss…” sabi ni Julia. “Buti pa si Klare, maagang natapos.”

“Mahirap pa rin naman. Nagkataon lang,” sabi ko.

Nagpatuloy kami sa pagtitipon-tipon at pag-uusap sa labas ng classroom. Nagreklamo sila sa ‘di makatarungang coverage ng exam at kung ano-ano pa. Nakinig lang ako sa mga hinaing nila at ngumingisi tuwing may nakakatawa.

Nang nalaman ng mga kaibigan kong umalis si Elijah ay inisip nilang dahil lang iyon sa kagustuhan ng mommy at daddy niya na roon na siya mag-aaral. Maraming nawasak ang puso, lalo na si Hannah na naghintay pa talaga yata kay Elijah noong Valentine’s Day. Kinausap na rin ako ni Cherry tungkol sa pag-alis ni Elijah at wala akong naisagot sa mga tanong niya. Masyado siyang maraming gustong malaman, tulad ng kailan siya babalik, na mismo ako ay walang alam.

Kalaunan ay napuno ang corridor ng mga estudyanteng tapos na rin sa exams. Lumabas si Eion sa kabilang classroom kasama sina Josiah.

Maingay sila kaya napabaling kaming lahat sa kanila. Nakatingin agad si Eion sa akin. Ni hindi ko na siya napapansin dahil sa dami ng problema. At hindi ko rin naman siya kailangang gambalain dahil minsan ko na siyang nasaktan. Ngunit ngumiti pa rin ako at nagbakasakaling maayos kami.

Nagulat ako nang tumango siya at ngumiti na rin. Ngunit agad rin siyang nag-iwas ng tingin para bumaling sa mga kaibigan niya.

Biglang may umubo sa likod namin. Natahimik ang mga kasama ko. Nakita kong nanlaki ang mga mata ni Julia at kumunot ang noo ni Hannah habang nakatingin sa likod ko. Kumunot ang noo ko sa mga ekspresyon ng kaibigan ko. Bago pa ako lumingon ay may nagsalita nang pamilyar na boses sa likod ko.

“Klare, puwede ba kitang maimbita?”

Nanlaki ang mga mata ko nang nakaharap ko ang nakaunipormeng si Pierre. Si Hendrix ay nakatingin sa akin at nakahalukipkip sa likod niya.

“S-Saan?”

Natahimik ang lahat. Ang iba ay napangisi. Ano ang gustong mangyari ni Pierre at saan niya ako iimbitahan?

“Dinner, tonight? Just us,” aniya.

Narinig ko ang halakhak ni Julia sa likod ko.

“Uhmmm…”

“Go, Klare,” ani Erin.

Napalingon ako sa kanya at pabalik ulit sa naghihintay na si Pierre. “Uh… Uhm… Sure?” nag-aalinlangan kong sagot.

Tumango si Pierre. “I’ll text you kung saan.” Bago umalis.

Pinagtulakan ako ng mga kaibigan ko dahil sa paanyaya niyang hindi ko alam kung para saan.

“Manliligaw na iyon? Kaibigan mo pala ‘yon?”

“OMG! Ang guwapo-guwapo talaga ng kuya niya, ang cool!” ani Erin. “’Pag naging kayo, Klare, kailangan close kami ni Hendrix, a?” ani Erin sabay hagikhik.

Umiling ako. I don’t think so. Hindi pa rin ako handang buksan ang sarili ko para sa ibang tao. Wait… o baka naman iyan ang dahilan kung bakit ang mga tao ay nakaka-move on o hindi? Ang mga nakaka-move on ay iyong mga taong nagbubukas ng kanilang puso para sa iba? At iyong mga hindi, sila iyong naghihintay pa rin at namumuhay sa nakaraan?

Hindi ko alam. Basta ang pakiramdam ko sa ngayon ay si Elijah lang talaga. Siya lang talaga. Ang mga luha niyang nagpapaluha sa akin gabi-gabi sa panaginip man o habang gising. Siya pa rin. Pero umaasa ako na balang araw ay hindi ko na iyon maaalala.

“Klare? Saan ka pupunta?” tanong ni Mommy nang nag-5:30 na at nakatanggap na ako ng text kay Pierre.

Pierre Ty:

Nakuha ko ang number mo sa isang common friend.

Magkita na lang tayo sa St. Bourbon

Bistro ng JR Borja Extension.

5:30PM. I’m sorry I can’t pick you up.

 

Iyon ang kanyang sinabi. Naisip ko tuloy na mali itong ginagawa ko kasi 5:30 na ako umalis ng bahay.

“Magdi-dinner lang po, kasama ang isang kaibigan.”

Tumango si Mommy at hinayaan na akong lumabas.

Dahil mahirap sumakay papunta sa lugar na tinutukoy ni Pierre ay kinailangan kong mag-taxi.

Simple lang ang suot ko. Isang itim na dress lang at sandals. Nilugay ko lang ang buhok ko at naglagay lang ako ng kaunting make-up para mas ma-highlight ang features ng mukha ko. Walang traffic doon kaya mabilis akong nakarating. At least, 10 minutes late lang naman.

Nakita kong naghihintay na si Pierre sa loob. Mag-isa siya at may order na siyang drinks para sa aming dalawa. Tumayo siya nang nakita akong pumasok at hinintay niya ang pag-upo ko bago siya umupo.

Bakit ang awkward? Uncomfortable ako sa kanya. Siguro ay dahil weird ang sitwasyong ito. Naisip ko tuloy kung paano niya ako napapayag.

“Thanks for coming,” aniya.

“You’re welcome.”

Nag-order kami ng light food. Naalala ko sa kanya si Elijah nang nag-order muna siya ng appetizer bago ang main course. Madalas iyong ganoon tuwing kumakain kami sa labas. I should really stop thinking about him if I really want to move on.

“Kumusta ka na?” tanong niya.

“I’m fine.”

Nakakailang din pala kasi alam niya ang tungkol sa amin ni Elijah. “I heard Elijah’s gone. Nag-abroad?”

Nagulat ako nang nakaya niyang i-open up ang topic na ito. Nilagay ng waiter ang appetizer at ang drinks. Pinanood ko iyon bago ko siya sinagot.

“Yup.”

“Iniwan ka?” tanong niya.

“Hindi. Tinulak ko siya palayo.”

Umigting ang kanyang panga.

“Bakit?”

“’Cause it’s wrong. We’re cousins.” Ilang beses ko ba ito iuulit sa kanya?

Tumango si Pierre at pinagmasdan akong mabuti.

Naka-polo siya na kulay dark blue at may kung ano sa aura niya na nakaka-intimidate. It’s like he’s dominating you.

“Kunwari ‘di kayo magpinsan, gagawin mo pa rin ba ang desisyong iyon?” tanong niya habang sinusubukan na ang mga appetizers.

Tumawa ako. “Changing the circumstances? Bakit ko siya papakawalan kung hindi kami magpinsan? In the first place, hindi magiging forbidden kung hindi kami magpinsan.”

Kumain ako nang dumating ang main course. He’s really intimidating. Ang ayaw ko sa lahat ay ang pinapanood ang pagsubo ko ng pagkain. Imbes na mag-enjoy ako ay naaasiwa lang ako sa dinner na ito.

“No. Hindi mo nakuha. Ang ibig kong sabihin ay kung nakilala mo siya bilang ibang tao, at hindi ang pinsan mo. Let’s say, ampon ka…”

Ngumisi ulit ako.

It’s ridiculous. Bakit kailangan ko pang mag-ilusyon sa mga sinasabi niya? Can we just talk about something else, instead? Paano ako makaka-move on kung ang bukang bibig ng  mga tao ay si Elijah? Ang lahat na nga nang pumapasok sa utak ko ay siya, pati ba naman sa ibang tao?

“Okay. Ampon ako,” sabi ko. “Tapos?”

“Ampon ka pala. Will you still decide that way?” aniya.

“I… I don’t know. No? Siyempre.”

Suminghap siya at umiling.

What? Is he disappointed? ‘Cause I still love Elijah? Of course mahal ko pa siya, isang buwan pa lang simula nang umalis siya. Hindi naman tayo naglokohan nang minahal ko iyon. I’m not some machine, dinibdib ko dahil tao ako at may puso.

“Well, kung nandito pa siya, hindi ko siya itutulak palayo ngunit hindi ko rin maipapangako na kaya ko siyang ipaglaban agad. That’s a big blow to me.” Natulala ako. “The ampon thing.”

Nag-angat siya ng tingin sa akin.

“What if right now? That he’s gone? Sabihin ko sa’yong… you are not a Montefalco?” seryoso ang kanyang mukha.

Well, ganoon naman ang mukha niya palagi.

“Well, that’s impossible. Mana ako kay Mommy.” Ngumisi ako.

Umiling siya. “Yes, mana ka sa mommy mo because she’s your real mom. But your dad isn’t your dad.”

Kumunot ang noo ko. “Kunwari pa ba ito? Well… Kung ganyan naman, at wala na si Elijah—”

Napatayo si Pierre at diretso ang tingin niya sa likod ko.

Anong problema nito? Nakakatakot naman siya.

“Pierre, I told you! Ako ang magsasabi! Stubborn boy!” matigas na sinabi ng isang boses sa likod ko.

Mabilis kong nilingon at nakita ko ang daddy ni Pierre. Namukhaan ko agad siya kahit isang beses ko pa lang siyang nakita. Magkamukhang-magkamukha kasi sila nina Pierre at Hendrix. Chinito sila ngunit hindi sobrang singkit ang mga mata. Tulad lang ng mga mata ni Mommy, kung saan ako nagmana.

“Good evening po,” sabi ko nang na-realize na mukhang galit ang kanyang daddy.

May nakita akong mga nakaitim na lalaki sa likod ni Hendrix. Naka-shades sila kahit gabi na sa labas. I figured they are his goons or bodyguards.

“Good evening, Klare,” malamig na sinabi ng kanyang daddy sabay tingin sa akin.

Ngumiti ako at naasiwa sa pangyayari. Nilingon ko si Pierre ngunit wala na siyang sinasabi.

“I’m Ricardo Ty.”

Naglahad siya ng kamay sa akin.

Mabilis ko itong tinanggap. Itinuro niya ang upuan sa tabi ko. Tumango ako para umupo siya. Dammit, what’s this? It’s so awkward.

“I believe your mother is Helena Limyap?” tanong niya.

“Yes po.” Nagulat ako kasi kilala niya si Mommy. “Helena L. Montefalco na po siya ngayon.”

Tumango si Mr. Ricardo Ty. “Kilala ako ng mommy mo.” Nagulat ako nang bumagsak ang kanyang mga mata at may nangilid na luha sa kanyang mga mata. “I missed the 18 years of your life.”

Kumunot ang noo ko. Ano? Hindi ko alam.

“I’m your father.” Nabasag ang boses niya.

Nalaglag ang panga ko. “Nagkakamali po kayo, Sir. ‘Yong daddy ko po ay si Lorenzo Montefalco.”

Umiling siya. “I’m your biological father.”

Umiling din ako. “S-Si Lorenzo Montefalco po ang biological father ko.”

“No, Klarey… I am.”

Nanlaki ang mga mata ko. I can’t believe this old man! Hindi ko mapigilan na magalit sa kanyang mga sinasabi! That’s impossible! So impossible!

“Impossible! Ma-walang galang na po, pero high school pa lang ay boyfriend na ni Mommy si Daddy,” sabi ko.

“Yes. But your mom went to Davao after college. Nagtrabaho siya roon para sa kanyang pamilya sa Davao. Nagtrabaho siya sa kompanya ko. Iniwan niya ang daddy mo.”

Hindi na ako makahinga. Ang tanging ginawa ko ay ang umiling sa harap niya.

“I fell in love with her. Nagkagustuhan kami at nabuo ka.” Bumuhos ang kanyang luha.

“No!” Sigaw kong nagpabigla kay Hendrix. “My mother loved my father dearly! And besides…” Tiningnan ko si Hendrix at Pierre na parehong nakakunot ang noo. “…Kung totoo ang sinabi ninyo, bakit may anak ka na kasing edad ko?”

“I cheated on my wife, Klare!” aniya.

Si Mommy ay nagkaroon ng affair sa isang lalaking may asawa at anak na noon? What the fuck? Is this true?

Umiling ako. “Liars!”

“Klare, watch your mouth. That’s my father,” ani Hendrix sabay tingin sa akin.

“Hayaan mo Ahia, she’s hurt.”

“What the hell are you talking about? Hindi ako anak nino man! I’m the daughter of Helena and Lorenzo Montefalco! I am a Montefalco!” sinabi ko.

“No, you are not,” ani Mr. Ty. “You go ask your mom. I wanted to confront you with her pero hindi sila pumapayag.”

“Because it’s a lie!” sabi ko sabay tayo.

“It’s not a lie, Klare. We look the same,” singit ni Pierre.

“Bakit hindi si Mommy ang kinausap n’yo? Bakit ako? At bakit hindi nila sinabi sa akin? This is a scam!”

Mabuti na lang at walang tao sa restaurant. Ang mga waiters lang ang nakakarinig ng mga sigaw ko, at siyempre silang nasa harap ko.

“Because they want to treat you as their own! Gusto nilang maging Montefalco ka ngunit ang totoo, hindi. You are my daughter, Klare. At sinasabi ko ito sa’yo ngayon dahil gusto kong punan ang mga taon na wala ako sa buhay mo. Hindi ako kailanman pinagbigyan ng mommy at daddy mo na masilayan ka kahit saglit. I’ve been telling your mom that we should confront you pero ayaw niya at gusto niyang mabuhay ka nang tahimik. What about me, Klare? Hindi ako matatahimik! Mamamatay akong hindi naibibigay sayo ang pagmamahal na nararapat. I am your father, and you are a Ty.”

Hinayaan nila akong tumakbo palayo sa kanilang lahat. Pumara ako ng taxi at umiyak ako sa loob. Marami na akong naisip. Sobrang dami na hindi ko na kayang isipin ng mabuti ang lahat.

Una sa lahat, hindi ako anak ni Daddy. Pangalawa, hindi ako Montefalco. Pangatlo, they lied to me.

Oh my God!

Padabog kong binuksan ang pintuan at bumungad sa akin ang nagdi-dinner na sina Mommy, Daddy, at Charles. Dammit! Charles is here! I don’t wanna be mad around him!

“Klare?” Mabilis akong sinalubong ni Mommy nang nakitang umiiyak ako.

Hinawi ko ang kamay niya at tiningnan siyang mabuti.

“Ma, Montefalco po ba ako?” tanong ko.

Mabilis na nag-iba ang ekspresyon niya. Umiyak siya at humagulhol. Lumapit si Daddy sa kanya at dinaluhan siya. Nakaawang ang bibig ko sa gulat dahil sa kanyang reaksiyon. Hindi niya na kailangang kumpirmahin iyon.

“You are a Montefalco, Klare,” ani Daddy.

Umiling ako. “Kaninong anak ako?” tanong ko.

“Ate, what’s wrong?” nanginig ang boses ni Charles.

Hindi ko na kaya. It’s true. I’m living in a world full of lies!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.