Until He Was Gone – Kabanata 38

Kabanata 38

 

 

Mabilis akong tumakbo palayo sa restaurant. Kabado ako. Kasama kaya ni Gwen ang mga kaibigan niya noong high school? Baka may kilala ako rito sa paligid?

Naglakad na lang ako nang nakalayo na sa restaurant. Patungo na ako sa may mga pine trees at mga upuan na parte ng Forest Park. Kinuha ko ang cellphone ko at mabilis na nag-type ng mga ite-text ko kay Elijah.

Ako:

Nasa mga pine trees ako.

Tapusin mo muna iyan.

Dito lang ako maghihintay sa dulo

kasi wala masyadong tao.

Just find me here. I’m scared.

She’s Erin’s friend.

 

Suminghap ako at nagpatuloy sa paglalakad. Walang tao rito. Hindi na gaano itong pinupuntahan dahil masyado na itong malayo. Kitang-kita ang zipline sa banda rito. Naririnig ko ang mga tumitiling sumusubok noon.

Umupo ako sa isang bench at tinukod ko ang siko ko sa mesa. Kinakalma ko pa rin ang sarili ko. Cagayan de Oro is a really small city. Lumabas kami at nagpunta sa malayo pero naging masikip pa rin ang mundo para sa aming lahat. Una ay si Pierre Ty, ngayon naman ay si Gwen.

Tumunog ang cellphone ko at nakita ko ang message ni Elijah.

Elijah:

Which part? I’ll find you now.

 

Mabilis akong nag-text. Alam kong hindi siya hahayaang makaalis ni Gwen doon. Lalo na’t gusto nitong makipag-usap sa kanya. Kaya lang, kung si Elijah na talaga ang magdedesisyon ay maaaring wala na iyong magagawa.

Ako:

Sa pinakadulo. I’m okay here.

Ayokong may makakita sa ating dalawa.

Kung kasama mo pa siya,

‘wag na muna kayong pumunta rito.

 

Nagulat ako nang hindi iyon na-send. Anong problema? Tinaas ko ang cellphone ko at nakita kong kaunti lang ang signal nito. Kaya siguro walang pumupunta sa parteng ito ng Dahilayan ay dahil walang signal dito? Kung sinisuwerte ka nga naman!

Paulit-ulit ko na lang iyong s-in-end kahit palaging failed.

“O, ba’t ka mag-isa?” Isang nakakapanindig-balahibong boses ang umalingawngaw sa likod ko.

Lumapit siya sa wooden chair na kinauupuan ko at umupo siya sa harap ko habang nakatingin sa malawak na lupain ng Dahilayan.

“Wala lang,” sabi ko kay Pierre.

Tumikhim siya at nilingon ako. “Nasaan ang pinsan mo?”

“Uh, nasa restaurant,” sabi ko at dinungaw ulit ang cellphone ko.

Tinaas ko ito at winagayway para ma-send na iyong message. Pinanood lang niya ako habang nakapangalumbaba siya sa mesa.

“Nasaan ang iba mong pinsan?” tanong niya.

Natigil ako sa ginagawa ko. Mabuti ay na-send sa huling subok ko. Nagbuntong-hininga ako at tumingin sa kay Pierre. May pinaglalaruan siya sa dila niya habang tamad akong pinagmamasdan.

“Nasa… Cagayan. Xavier Days, e,” sagot ko.

“Ba’t ka nandito?”

I’ll act as calm as possible. Hindi puwedeng ganito! Hindi puwedeng kinakabahan ako kahit hindi pa naman kumpirmado kung nagdududa nga siya. ‘Pag nakumpirma ko ay magmamakaawa na talaga ako sa kanya na ‘wag ipagkalat ang nalaman.

“Nasaan ‘yong ahia mo?” Pabalik kong tanong sa kanya.

Tumaas ang kanyang kilay. “He’ll be here any moment.”

Nanlaki ang mga mata ko. Pupunta rin si Hendrix dito?

“Back to my question. Ba’t ka nandito?”

Kumalabog ang puso ko. Alam kong nagdududa na talaga siya. Kahit sino naman siguro. Pero dapat ay hindi na siya makialam. Hindi kami close at wala siyang makukuha kung ipagkalat niya iyon. Wala rin siyang makukuha kung aalamin niya ang tungkol sa amin ni Elijah. Kung likas na tsismoso siya ay wala rin sa kanyang mukha.

“Namamasyal lang,” sagot ko.

“With your cousin… Elijah?” aniya na parang nagdadalawang-isip pa sa pangalan ng pinsan ko.

“Yup!” kalmado kong sagot.

Natahimik siya. Pinagmasdan niya akong mabuti. Nag-iwas ako ng tingin dahil nakakatakot ang kanyang titig.

“Ba’t di ninyo kasama ang iba ninyong pinsan?” tanong niya.

“They’re busy.”

Tumango siya. “At kayong dalawa, hindi busy?”

Dammit! Bakit nasa hot seat ako sa kanya? Kahit ang mga pinsan ko ay hindi pa ako tinatanong ng ganito kanakakatakot na mga tanong.

“Hindi. That’s why we are here.” Medyo naiirita kong sagot.

“I see,” aniya at pinagsalikop ang kanyang mga daliri.

Tinakpan niya ang kanyang bibig at pinagmasdan akong mabuti sa taas ng nakasalikop niyang daliri. Blanko ang kanyang mga mata. Batid ko ang pagiging chinito niya at ang tangos ng kanyang ilong. He’s good looking. And he looks so familiar.

“Do you usually… hug each other?” Panibago niyang tanong na nagpakalabog sa puso ko.

Halos di na ako makahinga. I need Elijah’s text now. Pabalik-balik kong tinitingnan ang cellphone kong nawawala ang isang bar ng signal. Na-send ko naman ang message na nasa dulo ako ng mga pine trees. Malamang ay nahirapan iyon. Hindi niya alam kung aling dulo ang tinutukoy ko.

“Uhm—”

“And hold hands?” dagdag niya.

There is no point in denying it. Alam niya. May alam na siya. May naramdaman na siya at gusto niya ng kumpirmasyon. Naguguluhan ako kung sasabihin ko ba sa kanya ang totoo o hahayaan ko siyang mag-isip kahit na mukhang may alam na siya.

Tumikhim siya. Para bang sa tagal ng sagot ko ay may nakumpirma agad siya.

“You’re cousins, right?”

Naririnig ko na ang kalabog ng puso ko. Nakapirmi na rin ang titig ko sa kanya. Hindi siya nai-intimidate kahit na magkahalong takot at galit na ang pinapakita ko.

“Hindi ka ba nandiri? Hindi ba siya nandiri? Who fell first?”

Hindi ako makahinga sa sunod-sunod at straight to the point niyang mga tanong. Nangangapa ako sa mga salita. Hindi ko alam kung sasagutin ko ba siya o luluhod na lang ako para magmakaawa na ‘wag niyang ipagkalat ang tungkol dito.

“Don’t be scared. I’m open-minded, Klare.” Umangat ang kanyang labi at nagpakita ang kanyang dimple.

 

Tumunog ang cellphone ko at may dalawang mensaheng sunod-sunod ni Elijah.

Elijah:

I’m coming to get you, Klare.

Elijah:

Klare? You’re not replying.

Saan banda?

Nandito ako sa may mga zorb? Saang dulo?

 

Mabilis akong nag-type ng sasabihin ko sa kanya. Kahit na blanko ang utak ko dahil sa ulan ng tanong ni Pierre.

Ako:

Malapit sa Zipline.

 

Pahirapan na naman sa pagsi-send nito. Kumalabog na ang puso ko dahil sa mga mata ni Pierre na nanonood sa pagpa-panic ko.

“If he’s in love with you, ba’t ka mag-isa rito?” tanong niya.

Napalunok ako. “Pierre. Please don’t tell anyone.”

Tumunganga siya sa akin. Damn, he looks merciless. Pakiramdam ko ay kahit na mukha siyang tahimik at walang pakialam ay may pagsasabihan pa rin siya nito.

“I want to know. Ba’t ka mag-isa kung in love siya sa’yo? Iniwan ka ba niya rito?”

Kinagat ko ang labi ko sa sinabi niya. Binalewala niya ang pagmamakaawa ko. I need to try harder.

Tumingala siya at mukhang nag-isip nang malalim. Ngumuso siya at tumingin sa akin.

“Hindi ko ma-imagine na mai-in love ako sa pinsan ko. That’s gross.” Humalakhak siya. “I’m really curious. How? Why? And what really happened? Montefalco kayong dalawa. Sabay kayong lumaki.”

Nagbara na ang lalamunan ko. Bukod sa sarili ko ay ngayon lang ako natanong ng ibang tao nang ganito. Kahit si Claudette ay nagtanong ngunit hindi ganito karami at ganito kasigurado. Si Pierre na ibang tao pa ang nagtanong sa akin nito.

“Pierre.” Narinig ko ang malamig na boses sa likod ko.

Nilingon ko at nakita kong si Hendrix iyon. Oh, great! The Ty brothers together.

“Ahia…” ani Pierre at tamad na tiningnan si Hendrix na lumapit sa kanya.

“What are you doing?” bulong ni Hendrix.

“I’m chatting with Klare Montefalco,” sabay turo niya sa akin.

Sumulyap si Hendrix sa akin at kumunot ang noo.

“Pasensiya ka na, Klare. May sinabi bang weird sa’yo si Pierre? Don’t mind him…”

“Wala akong sinabing weird! She’s weird!” Sabay turo ulit ni Pierre sa akin.

“Pierre!” sigaw ni Hendrix sabay tingin sa akin na parang nahihiya. “Sorry, again. Ikaw lang ba mag-isa? Where’s—”

“Klare!” Narinig ko ang hinihingal na boses ni Elijah sa likod ko.

Mabilis akong tumayo at tinalikuran ang magkapatid para salubungin si Elijah. Thank God he’s alone! Walang Gwen na kasama! Walang kahit sino!

Pinagpawisan ang kanyang noo. Alam kong hinanap niya ako sa buong park. Nakaka-guilty tuloy. Diretso ang mga titig niya sa magkapatid. Kabado agad ako. May alam si Pierre sa aming dalawa, si Hendrix wala. Ngunit hindi ako magugulat kung malalaman din iyon ni Hendrix kalaunan.

“Are you okay?” Nilingon niya ako. “Nag-alala ako.”

“Kung sana ay hindi mo siya iniwan ay hindi ka nag-alala—”

“Pierre, stop your goddamn mouth!” Sigaw ni Hendrix sa kapatid niya.

“Hindi ko siya iniwan,” naiiritang sinabi ni Elijah at humakbang palapit sa dalawa.

Hinawakan ko ang braso niya at hinila siya pabalik ngunit ramdam ko ang panginginig nito.

“Elijah, sorry, ako na ang bahala sa kapatid ko. Sorry.” Pumagitna agad si Hendrix sa kanila.

Mabigat ang bawat paghinga ni Elijah habang tinitingnan ang dalawa. He’s annoyed. I’m annoyed, too. Ngunit nangingibabaw ang kaba sa akin. Gusto ko na lang makipagbati o makipagkasundo kay Pierre na sana ay ‘wag niyang sabihin ang nalaman niya.

“Did you ever wonder why you like each other? You’re cousins,” ani Pierre.

“Wh-What?” Napalingon si Hendrix sa kapatid niya.

Hindi na ako nakagalaw. I want to beg. Gusto kong lumuhod at magmakaawa na ‘wag nilang ipagkalat. I know this is inevitable. Kung sana ay kayang iwasan at kung maaari ay maiwasan muna. I love Elijah dearly. Ganoon din siya sa akin. I don’t want this to end. Yet.

“Pierre, please, Pierre.” Tumakbo na ako patungo sa kanila.

Hindi ko alam na lumuluha na ako. Hinawakan ko ang braso niya. Sumunod si Elijah sa akin at hinigit niya ako palayo sa kay Pierre. Pumiglas ako ngunit hindi ko nakaya ang pagkakahawak niya sa akin.

“Please, Pierre. Please… Please…” napapaos kong sinabi habang kumakawala sa braso ni Elijah na nakapulupot sa baywang ko.

“Baby…” malambing na boses ni Elijah ang bumulong sa akin.

Nanlalaki ang mga mata ni Pierre. Pareho silang gulat ni Hendrix sa inasta ko.

“Stop crying, baby,” bulong ni Elijah habang niyayakap ako sa likod.

Kumalma ako ngunit hindi ko napigilan ang mga salita sa paglabas sa bibig ko. “Pierre, parang awa mo na. Huwag mong ipagkalat. Pierre, please.”

Pumikit si Hendrix at tumingin kay Pierre. Gulat na gulat pa rin si Pierre. Ngayon ko lang ‘ata nakita na nag-iba ang ekspresyon niya. Madalas ay blanko siya at ngayon ay halatang windang.

Binitiwan ako ni Elijah at humakbang siya palapit kay Pierre. Halatang galit siya ngunit kinakalma niya lang ang sarili niya.

“Elijah…” tawag ko.

Ayokong magkagulo silang dalawa. Kung magsusuntukan sila rito ay baka magalit lang si Pierre at ipagsasabi niya sa lahat ang nangyari. Mabubuking kami.

“Elijah, please calm down,” tawag ko.

Pumagitna agad si Hendrix sa dalawa. Nagulat ako nang nakitang naglahad si Pierre ng kamay.

“Easy, Elijah,” untag ni Pierre. “Hindi ko sasabihin.”

“Sinasaktan mo siya and you expect me to take your shit?” ani Elijah bago niya tinulak si Pierre kahit na nasa gitna si Hendrix.

Napaupo si Hendrix sa wooden chair habang tumatayo naman si Pierre galing sa pagkakatulak sa damuhan.

Ako na mismo ang pumagitna. Tinulak ko ang dibdib ni Elijah. I swear I’ve never seen him this angry before. Maaaring nagalit siya kay Eion noon, pero ngayon, hindi siya galit, kinamuhian niya si Pierre. I want to calm him down.

“Easy, Elijah. Hindi ko sinasadya. Hindi ko alam,” ani Pierre. “I’m just concerned—”

“Sino ka para maging concern? At kung gusto mong ipagkalat ang kung anong meron kami? You go ahead! You think we’ll break just because of that? Try us. Try me,” Malamig na sinabi ni Elijah.

“Hindi ko sasabihin kahit kanino. I respect you. I respect Klare. I’m not a fucking hashtag. I won’t tell the world what’s trending! And I’m not doing this for you! I’m doing this for her.”

“Elijah…” Tumikhim ang kalmadong si Hendrix sa likod.

Nilingon siya ni Elijah. Pumikit ako habang hinahawakan ang dibdib ni Elijah. Please, calm down.

“Trust us. We won’t tell anyone. At naniniwala rin ako sa inyong dalawa. Sorry for this. We really are.”

“Baby, let’s go…” Nanginginig kong sinabi. “Ayaw ko na rito.”

Tumahimik si Hendrix. Narinig ko ang buntong-hininga ni Pierre. Unti-unting kumalma ang katawan ni Elijah. Hinawakan niya ang magkabilang braso ko. Kinagat ko ang labi ko. That’s the first time I called him ‘baby’.

“Dammit, baby, I can even kill for you.” Hinalikan niya ang ulo ko at niyakap. “But your ‘baby’ is melting me.” Bulong niya bago ako inilayo sa dalawa.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.